Έπαινοι

Στην περίοδο της πανδημίας, τα τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων, οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι στις πλατφόρμες που μας έφερναν πακέτα στο σπίτι. Ολοι τούς επαινούσαμε, με πρώτες τις κυβερνήσεις, που εξήραν την εργατικότητα και την αυτοθυσία τους. «Ηρωες της πρώτης γραμμής» αποκαλούσαν τους γιατρούς οι υπουργοί Υγείας, καλώντας μάλιστα μια εποχή τους πολίτες να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να τους χειροκροτούν. Αλλά δεν προχωρούσαν στις μονιμοποιήσεις που ζητούσαν. Κι ύστερα, όταν τελείωσε η περιπέτεια, τους ξέχασαν.

Το ίδιο συμβαίνει τώρα με τους πυροσβέστες. Το καλοκαίρι περίσσεψαν οι έπαινοι για την ετοιμότητά τους, τον επαγγελματισμό τους και το πάθος τους. Δεν υπήρχε ωράριο γι’ αυτούς όταν καλούνταν να σβήσουν τις μεγάλες φωτιές στην Ελλάδα ή στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ούτε αίσθηση του κινδύνου, απλώς ορμούσαν να σώσουν ανθρώπους και περιουσίες. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πλήρωσαν αυτό το πάθος με τη ζωή τους.

Σε δύο από αυτούς, τον Αριστοτέλη Δαμίγο και τον Ρούντι Κίνταλ που έχασαν τη ζωή τους τον περασμένο μήνα όταν συγκρούστηκαν τα ελικόπτερα στην Ψάθα, αναφέρθηκε μάλιστα και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στη χθεσινή ετήσια ομιλία της, προκαλώντας κύματα συγκίνησης στο ακροατήριο. Κι αυτοί «αληθινοί ήρωες» χαρακτηρίστηκαν – δικαίως.

Αλλά οι φόροι τιμής δεν φέρνουν πίσω τους ανθρώπους. Και οι έπαινοι δεν τρώγονται. «Εχουμε βαρεθεί τα χειροκροτήματα, τα ίδια γίνονταν και στην περίοδο της Covid», είπε στο Politico ο γάλλος πυροσβέστης Σεμπαστιέν Ντελαβού. «Αλλά δεν είναι αρκετά».

Στη χώρα του οι πυροσβέστες έχουν ξεκινήσει μια απεργία έξι εβδομάδων, ζητώντας περισσότερους πόρους και προσλήψεις. Αλλοι ζητούν την παρέμβαση των Βρυξελλών, επισημαίνοντας ότι από το 2024 ως το 2025 ο αριθμός των επαγγελματιών πυροσβεστών στις χώρες της ΕΕ μειώθηκε κατά 18.000. «Απευθύνουμε έκκληση για βοήθεια, δεδομένων και αυτών που γνωρίζουμε τώρα για την κλιματική αλλαγή», λέει ο βέλγος πυροσβέστης Μαρκ Ζιλμπέρ.

Το ζήτημα μπορεί να μοιάζει συνδικαλιστικό, η νεοφιλελεύθερη απάντηση στις κραυγές αγωνίας των πυροσβεστών είναι πως οι φωτιές ξεσπούν το καλοκαίρι, δεν γίνεται λοιπόν να πληρώνονται οι πυροσβέστες και τον υπόλοιπο χρόνο για να κάθονται. Πρόκειται φυσικά για άκρατο λαϊκισμό. Οχι μόνο επειδή βλέπουμε όλο και συχνότερα πυρκαγιές να εκδηλώνονται και τον χειμώνα. Αλλά και επειδή το βασικότερο όπλο στην καταπολέμηση των φωτιών, η πρόληψη, απαιτεί επαγρύπνηση όλο τον χρόνο. Ο πρόεδρος των εποχικών πυροσβεστών Γιώργος Τζελέπης το εξηγεί πολύ καλά: «Σε μια περίοδο που όλες οι αρμόδιες Αρχές μιλούν για την κλιματική αλλαγή, είναι αδιανόητο να εισπράττουμε επί τέσσερις μήνες 600 ευρώ σε επιδόματα ανεργίας αντί να είμαστε μόνιμοι και να εργαζόμαστε για να προλάβουμε τις επόμενες πυρκαγιές».

Η Ευρωπαϊκή Ενωση Δημοσίων Υπηρεσιών οργανώνει για τις 3 Νοεμβρίου μια πανευρωπαϊκή διαδήλωση των πυροσβεστών στις Βρυξέλλες. Τα συνθήματα θα έχουν ενδιαφέρον.