Η κανονικοποίηση του τέρατος

Η αυτονόητη τοποθέτηση ότι ένα ηγετικό στέλεχος μιας εγκληματικής δολοφονικής οργάνωσης δεν έχει κανένα δικαίωμα συμμετοχής στα πολιτικά πράγματα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ακροδεξιά ιδεολογία και πολιτική όχι απλώς τροφοδοτείται και ενισχύεται ποικιλότροπα, αλλά και κανονικοποιείται με κάθε δυνατό τρόπο σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή θέση πως ό,τι απωθείται στο συμβολικό επίπεδο, εν προκειμένω αυτό της πολιτικής προφάνειας, επιστρέφει στο πραγματικό, στην ίδια την υλικότητα των πολιτικών και κρατικών στοχεύσεων.

Αρκεί να αναλογιστούμε τις μετατοπίσεις στα ζητήματα που αφορούν το προσφυγικό και το μεταναστευτικό, όπου όχι μόνο έχει εμπεδωθεί η δανεισμένη από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ρητορική περί «υβριδικής απειλής» και έχει ξεχαστεί κάθε αναφορά σε ανθρώπινα δικαιώματα και αλληλεγγύη, αλλά και έχουμε τη χώρα μας να πρωτοστατεί στην εφαρμογή της μεταφοράς μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, μια πρόταση που λίγα χρόνια πριν, όταν εξετάστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση, καταδικάστηκε ομοθύμως ως υποτίθεται ασύμβατη με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Ουσιαστικά, αυτό που κάποτε ήταν η ατζέντα της Ακροδεξιάς, θεσμικά αλλά και ιδεολογικά, αποτελεί σήμερα τη συναίνεση όλων των «κομμάτων διακυβέρνησης» στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά και των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών.

Επειτα αξίζει κανείς να δει τις μετατοπίσεις που συμβαίνουν και σε άλλα πεδία. Ο αυταρχισμός και ο κρατικός πατερναλισμός, συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης στη διαρκή αύξηση των φυλακίσεων και την επιπλέον αστυνόμευση ως μόνων θεμιτών αντιεγκληματικών πολιτικών, μια χαρά συντονίζεται με τη διαρκή ακροδεξιά επίκληση της ανάγκης για «τάξη». Την ίδια στιγμή, οι ρητορικές μετατοπίσεις σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τις έμφυλες σχέσεις και ταυτότητες, η εκ νέου προβολή παραδοσιακών οικογενειακών προτύπων, και η διαρκώς επαναλαμβανόμενη καταδίκη της «woke ατζέντας», επίσης «κανονικοποιούν» τον λόγο και την πρακτική της Ακροδεξιάς.

Και βέβαια, εν μέσω οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που πλήττουν διαρκώς τα ασθενέστερα στρώματα και τα κάνουν να είναι ολοένα και πιο δυσαρεστημένα και δύσπιστα απέναντι στο επίσημο πολιτικό σύστημα, η συστηματική δαιμονοποίηση των συλλογικών αντιστάσεων, αλλά και όλων των μορφών αριστερής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών (συμπεριλαμβανόμενης της ανακύκλωσης της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων»), απλώς καταλήγει να καθιστά την Ακροδεξιά μια «θεμιτή» πολιτική διέξοδο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, ιδίως εάν δούμε π.χ. πως σε χώρες όπως η Γαλλία ήδη η Ακροδεξιά προβάλλεται ως ανεκτή επιλογή απέναντι στην καταστροφή που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η ριζοσπαστική Αριστερά.

Αλλά και στη χώρα μας είναι χαρακτηριστική η αναδίπλωση της κυβερνητικής παράταξης σε ένα είδος αντικομμουνισμού που μεταπολιτευτικά πρωτίστως με την Ακροδεξιά συνδέθηκε. Εντονος έτσι και ο συμβολισμός της επιλογής των ηγετικών στελεχών της «Ομάδας Αλήθειας», στη γιορτή της οποίας πέρσι έδωσαν το παρών και στελέχη της κυβέρνησης, να επιλέξουν να πραγματοποιήσουν προσκύνημα στον Μελιγαλά, σε μια στιγμή που συνέπεσε με την πάνδημη θλίψη για τον θάνατο του κομμουνιστή Σπύρου Χαλβατζή.