Ο Κων. Καρύδη και οι μουσικοί της Βρέμης στην Πνύκα
Δεν πρόκειται για αποδεικτικό στοιχείο, αλλά για μια απλή υπενθύμιση. Το βασικό ρεπορτάζ της γερμανικής κρατικής τηλεόρασης ZDF, στον κορμό των πολιτιστικών της δελτίων, παρουσίασε τη μετάδοση από την Πνύκα, ως την πλέον πολυαναμενόμενη ανάμεσα στις 11 μουσικές πρωτεύουσες του πανευρωπαϊκού Europiano: της ταυτόχρονης δηλαδή εκτέλεσης κλασικής και λόγιας μουσικής με ζωντανή μαγνητοσκόπηση για την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Το γεγονός αυτό, που μαγνήτισε το ενδιαφέρον 20 εκατομμυρίων τηλεθεατών, προτού καν ακουστεί η πρώτη νότα, λέει τα πάντα για το ιστορικό και συμβολικό βάρος του λόφου κάτω από την Ακρόπολη.
Και αυτή η διεθνής προσμονή βρήκε άμεση αντανάκλαση στην Αθήνα, αφού ήδη από νωρίς το απόγευμα η διαδρομή από το πλακόστρωτο στον Λουμπαρδιάρη έως τον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής έδειχνε τον παλμό. Περισσότεροι από 3.000 Αθηναίοι κατέκλυσαν τον Κήπο, συμμετέχοντας σε μια γιορτή που ένωσε ζωντανά την πόλη με την Αθήνα, τη Βιέννη και τη Λισαβόνα.
Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό και υποβλητικό να βλέπεις μια ορχήστρα της λάμψης και του βεληνεκούς της Deutsche Kammerphilharmonie Bremen να μεταφέρει τα αναλόγιά της έξω από τις παραδοσιακές αίθουσες, στο γεμάτο ιστορία σκηνικό της Πνύκας. Σε αυτόν τον χώρο, υπό τον αττικό ουρανό, το Κοντσέρτο αρ. 5 («Αυτοκρατορικό») του Μπετόβεν απέκτησε μια άλλη διάσταση. Ενα τέτοιο έργο απαιτεί κάτι παραπάνω από τεχνική τελειότητα. Αξιώνει έναν μαέστρο που δεν μένει στην επιφάνεια της παρτιτούρας.
Ο Κωνσταντίνος Καρύδης (όρθιος στη φωτογραφία) απέδειξε για ακόμα μία φορά γιατί ανήκει στην παγκόσμια ελίτ, ξεδιπλώνοντας μια σπάνια ικανότητα να «διαβάζει» πίσω από τις νότες. Μαζί του, ο 25χρονος πιανίστας Λούκας Στέρνατ, ήδη γνώριμος και αγαπητός στο ελληνικό κοινό, ισορροπώντας ανάμεσα στη δυναμική ένταση και την ποιητική ευαισθησία που επιβάλλει το έργο, επιβεβαίωσε τις προσδοκίες. Το ταλέντο του φάνηκε και στο σολιστικό δώρο που επεφύλαξε προς τους περίπου 200 θεατές – ανάμεσά τους η Μαρέβα Μητσοτάκη: αντί άλλου κομματιού επέλεξε ένα τραγούδι, το lied «Morgen» (Αύριο).
Η κινηματογράφηση της ελληνικής συμμετοχής ξεκίνησε με τη μουσική δωματίου μπαλέτου για την όπερα «Ιδομενέας» (1781) του Μότσαρτ, για να συνεχιστεί με τον Μπετόβεν, τους «Ελληνικούς χορούς 2, 1 και 4» του Νίκου Σκαλκώτα (εδώ και αν φάνηκε η μελέτη με την οποία οι γερμανοί μουσικοί απέδωσαν αυτή την έκφραση ελληνικότητας) και να ολοκληρωθεί με τη συμφωνία αρ. 35 «Χάφνερ», επίσης του Μότσαρτ. Επρόκειτο για τηλεοπτική παραγωγή υψηλών προδιαγραφών για το ARTE και μια σπουδαία στιγμή πολιτιστικής διπλωματίας με μόνιμο φόντο την Ακρόπολη και τον φωτισμένο Παρθενώνα. Ειδικά την ώρα που ο Κ. Καρύδης διηύθυνε Σκαλκώτα.
Η εικόνα μιας ζωντανής και δημιουργικής Αθήνας, συνδεδεμένης με έναν από τους κορυφαίους σταθμούς του παγκόσμιου συμφωνικού ρεπερτορίου, μεταδόθηκε σε prime time ζώνη σε ολόκληρο τον κόσμο.