Сер булып калсын

Ме­нә кыш та ки­леп җит­те. Мин бер­көн­не уя­нып тә­рә­зә­гә ка­ра­сам, ни кү­рим?! Бе­рен­че кар яу­ган, кыш кил­гән иде. Чаң­гы, ча­на кү­тә­реп уй­нар­га чык­тым. Икен­че көн­не кар эреп бет­кән иде. Ми­ңа кү­ңел­сез бу­лып кал­ды. Шу­лай моң­су гы­на мәк­тәп­тән кайт­кан­да, тиз­дән Кыш ба­бай ки­лә­чә­ге ис­кә төш­те. Өй­гә кайт­кач Кыш ба­бай­дан нәр­сә со­ра­я­ча­гым­ны уй­лап куй­дым. Лә­кин мин аны бер­кем­гә дә әйт­мим, ул  әле­гә сер бу­лып то­ра.

Яңа ел – кү­ңел­ле бәй­рәм­нәр­нең бе­ре­се. Ул без­дә яңа өмет­ләр уя­та. Уен­чык­лар бе­лән би­зәл­гән чыр­шы, ма­тур-ма­тур кар сын­на­ры, ма­тур са­выт­лар­га са­лын­ган Кыш ба­бай күч­тә­нәч­лә­ре ба­ры тик Яңа ел бәй­рә­мен­дә ге­нә бит. Әле Кыш ба­бай да өе­без­гә ки­леп ми­ңа бү­ләк тап­шы­рса, мо­ны­сы ин­де иң кү­ңел­ле миз­гел!  Ми­ңа Яңа ел бәй­рә­ме бик тә ошый.