Dev bir deniz kabuğuna benzeyen bir şeyi güverteye kaldırdı. Ama içeri bakar bakmaz, soğuk bir korku onu sardı
Adı Rowan Hale’di; fırtınalar, yalnızlık ve sevdiği birkaç kişiye duyduğu sarsılmaz bağlılıkla sertleşmiş kırk üç yaşında bir balıkçıydı.
Hayatı ağır ağır akıp gidiyordu: ağlarını kontrol ediyor, takımlarını tamir ediyor, dalgaların sesi eşliğinde hızlıca atıştırmalıklar yiyordu.
Rowan on dört yaşındayken, bir kargo gemisinde güverte görevlisi olan babası denizde kayboldu. Cesedi asla bulunamadı; eve sadece Sahil Güvenlik tarafından gönderilmiş, yıpranmış, yamulmuş bir pirinç pusula ulaştı.
O sabah normal başlamıştı: yoğun bulutlar, sabit bir akıntı, ara sıra martı sesleri. Rowan tekneyi bilmediği sulara doğru yönlendirdi; son fırtınalar oradaki deniz tabanını önemli ölçüde değiştirmişti.
Ağları indirirken, sanki devasa bir şey altlarına takılmış gibi keskin bir çekiş hissetti. Yüreği öfkeyle kabardı ve onu neyin yakaladığını kontrol etmek için eğildi ve iplerin arasında devasa bir silüet fark ederek donakaldı.