Mustafa Yazgan - Direnen millet ve isimsiz kahraman

Şunları yazmış:TRT'de darbeci hainlerin bildirisini duyunca, sokağa çıktım.

Motosikletime atladığım gibi, E5'ten köprü yoluna sürdüm.

Bostancı köprüsü kapalı idi. Araçlar, geri dönmek zorunda idi. Köprü üstünden by - pass geçtim.

Göztepe'ye kadar araçlar, yolu bloke etmişlerdi.

Yollar kilitli idi… İnsanlar, toplanıyorlardı.

Bir tank yolu tıkamıştı… Halk tankın çevresini kuşatmıştı. Bekleyen askere:

-Kartal yönünden geliyorum. Kardeş! Arkadan on binlerce insan geliyor… Kaçına sıkacaksın?

Ya, linç edilmekten nasıl kurtulacaksın? Düşündün mü? dedim.

Korku ile panikledi… Sonra tanka girmeye çalıştı.

Yanımda bir genç belirdi. Komutan ileride idi. Ona bir sigara verdim.

-Bak… dedim. O kalabalık gelmeden, polis aracına binip, gidin. Canınızı kurtarın… Siz, vatan evladısınız komutan, sizinle bir işimiz yok. Bilesin. Sonra komutanı alkışlayınca, aradakiler de alkış tuttular. Komutan ve tank personeli, alkışı duyunca linç edilmeyeceklerini anlayıp, hızla tanktan inip, polis aracına binip uzaklaştılar.

Halk, oradaki bir tır ile tankı çevirirken, ben yola devam ettim.

Altunizade'ye kadar, bütün yollar kilitlenmişti.

Son çıkışı geçtim. Burada sadece insanlar vardı.

Manzara, aynen şöyle idi. 3-5 dakikada bir 45 saniye süren ateşle milleti tarıyorlardı. Ateş kesildikçe yanımdaki genç arkadaşla birlikte yerdeki yaralıları karga-tulumba motoruma bindirip geri taşıyıp tekrar “ateş alanı”na yöneliyorum.

Kaç sefer yaptığını -inanın- hatırlamıyorum.

Darbeci teröristler, bizi tararken bazan motorumun, bazan da oradaki otobüslerin arkasına yattık.

Bir seferide, tarama kesilince, yaralıları taşımamızı beleyeceklerini zannedip kalktık. O an tekrar ateşe başladılar. Baktım, solumdaki ağabey vuruldu…

Vızır vızır mermi seslerini, hayatım boyunca unutamam… 5 evladım var… Ama Allah'a şükür, her seferinde, tankların önüne kadar gidip, yaralıları taşımakta, bir kez bile tereddüt etmedim.

Aldım yaralıyı… Motora bindim. Vurulan arkadaş, bana sarılınca dengemi kaybettim. Düştük. Hayatımda ilk kez yerdeki motordan yola fırladım.

Tekrar kalktık. Yaralı kardeş bana sarıldı. Tam gaz giderken, kulağıma “Eşhedü en la ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammedü'r Resulullah.” Diye seslenmesini, hala unutamıyorum.

Kan kaybediyordu. Bayılacak, düşecek diye çok korkuyordum.

Sayısız seferler yaparken, maalesef, tankların olduğu taraftan geliyorum diye, kalabalıktan bazıları, bana saldırıp, beni yumrukladılar.

Moturu durdurunca, üstümün, başımın kan olduğunu, yaralı taşıdığımı ve arkamdaki adamın yalvarışlarını duyunca, bu sefer “özür” dilediler… Ama ne çare, biz yumrukları yemiştik…

( Yarın: Çanakkale gibi idi…)