Ze moet een jaar of elf geweest zijn toen ik haar voor de eerste keer dansles gaf. Vandaag zit ik opnieuw tegenover Britt Vandermaelen (18) – niet voor een dansoptreden, maar voor een gesprek over haar ongeneeslijke kanker. Twee van de vijf jaar die haar naar verwachting nog resten, zijn al voorbij. Toch praat ze onbevangen over chemo, pijn en het leven. “Ik blijf positief, geniet van kleine dingen en wil andere kinderen die mindset meegeven. Maar ik heb geaccepteerd dat ik zal sterven.”
