Dankbaar “voor een fantastisch leven”, noemt ze zichzelf. Dat kreeg Margriet Hermans (72) wel niet cadeau. Haar postuur, een verkeerde loopbaan als lerares, het duurde even eer Vlaanderen haar stem en bulderlach kon horen. Maar sindsdien gaat het volle gas. Ze reed met de motor, ze werd alleenstaande moeder, ze neemt geen blad voor de mond. Portret van een bloem. “Ik dacht, ik doe het gewoon.”
