Бала бақсы
Кенесары әм Наурызбай қырғызға қолға түсіп қалған соң Ағыбай Сарыарқаға Қарқаралы уезіне қарай көшті. Мұны Бөлтірік естіп, бес жүздей кісімен қуды: «Ағыбайдан кегімді аламын — деп, — жесір-жебір, жетім қыламын», — деп. Мұны Ағыбай білмейді. Ағыбай өзіне белгілі Бетпақ шөліндегі Шумен көшті. Көшіп келсе, қонарлық жердегі суға бір қара нар, бір ат, итарқа қос көрінді. Сол қостан бір жуан, зор еңгезердей біреу шығып:
— Иә, Ағыке! Аман-есенсіз бе? Сізді күтіп жатқаныма екі күн болды. Менің затым — қуандық, жасымнан үйсінге сіңіп кеткен ем, атым — Балабақсы деген, қара қобыз — биыл өлесің, — деді — әулие болып аспанға ұшпайсың, пенде...