Մտահոգ ու ընկճված եմ․ հայացքս գետնին հառած եմ քայլում, ուզում եմ ոչինչ չնկատել։ Անհանգիստ է իմ ներսը իմ այգին փչացնող մոլախոտերի համար, այն ամբողջ աղբի համար, որ կրում եմ։ Ինձ այս պահին թվում է՝ ես միակն եմ այսչափ վնասված, այսչափ անմաքրությամբ լի։ Գրեթե հուսահատ եմ, չգիտեմ՝ ինչ հրաշք պիտի լինի, որ մաքրվեմ, որ տարիներով հետս կրած բեռները կարողանամ բաց թողել, որ նորից երեխայի պես մաքուր լինեմ, ներեմ, ամուր լինեմ։ Այս ամենի մասին եմ մտածում, երբ հանկարծ մի պահ գլուխս բարձրացնում եմ ու նկատում անմիջապես իմ առաջ կախված ցուցանակը՝ «Լվա՛ ինքդ»։
