جریان‌یابی قرآن بریل میان کشورها سابقه‌ای تقریباً هم‌پای گسترش تولید آن دارد. در دوره‌ای که امکان چاپ این مصحف تنها در معدودی از کشورها وجود داشت، خرید، واردات و به‌ویژه اهدای نسخه، طبیعی‌ترین راه پاسخ به تقاضای کشورهایی بود که خود از چنین ظرفیتی برخوردار نبودند. نسخه‌ای از قرآن بریل که در ۱۹۵۲ به مالزی راه یافت یا خرید مجموعه‌هایی از اردن برای ایران در میانه دهه ۱۹۶۰، نمونه‌هایی از همین الگوی دیرپا هستند: مصحف در نقطه‌ای تولید می‌شد، مرز را پشت سر می‌گذاشت و در نقطه‌ای دیگر در اختیار مخاطب قرار می‌گرفت. این الگو نه‌تنها از میان نرفته، بلکه همچنان یکی از رویه‌های فعال در چرخه فراملی قرآن بریل است.
