مزهای که از دل زاگرس به یادگار مانده است
در روستاها و میان خانوادههای عشایری ایلام، کشک تنها یک فرآورده لبنی نبود؛ راهی برای ماندگار کردن شیر و دوغ، ذخیرهای برای روزهای سخت و بخشی از سبک زندگی مردمانی بود که با کمترین امکانات، از طبیعت بیشترین بهره را میگرفتند؛ محصولی که امروز میان زندگی پرشتاب شهری و خاطرات سفرههای ساده قدیمی، هنوز جای خود را حفظ کرده است.
پیش از آنکه یخچال، کارخانههای صنایع غذایی و بستهبندیهای رنگارنگ وارد زندگی مردم شوند، نگهداری مواد غذایی خود یک هنر بود؛ هنری که در بسیاری از روستاهای ایلام و مناطق عشایری، نسل به نسل منتقل میشد.
در آن روزگار، شیر تازهای که صبح از دام دوشیده میشد، قرار نبود تنها برای همان روز مصرف شود. بخشی از آن به ماست تبدیل میشد، ماست در فرآیند کرهگیری به دوغ میرسید و دوغ باقیمانده میتوانست دوباره به مادهای ماندگارتر یعنی کشک تبدیل شود؛ کشک در این چرخه، معنای روشنی داشت: هیچ چیز نباید هدر برود.