در آستانه دوران پساجنگ، ایران با یک فرصت تاریخی و در عین حال یک تهدید جدی روبهرو است. تجربه سالهای اخیر نشان داده که کشور در شرایط فشار و تهدید، به شکل طبیعی وارد یک آرایش کارآمد، چابک و میدانمحور میشود؛ تصمیمها سریعتر گرفته میشود، هماهنگی میان دستگاهها افزایش مییابد، بروکراسی کاهش پیدا میکند و نگاهها واقعبینانهتر و نزدیکتر به میدان عمل میشود. اما درست در همین نقطه، یک نگرانی بزرگ وجود دارد: اینکه با پایان جنگ و بازگشت آرامش، دستگاه اداری و حکمرانی دوباره به همان «تنظیمات کارخانه» برگردد؛ همان الگوی کُند، غیرمیدانی، پرهزینه و نامتناسب با واقعیتهای تولید، فناوری و اقتصاد.
