دنیس دیلو، عکاس فرانسوی متولد ۱۹۵۸، با مجموعه تازهاش بار دیگر به قاهره بازگشته؛ شهری که رابطهاش با او نه گذراست و نه اتفاقی، بلکه پیوندی عمیق، وسواسگونه و سرشار از آرامش دارد. دیلو قاهره را نه همچون مقصدی توریستی، بلکه، چون موجودی زنده میبیند که با نور، سایه و انسانیت بیپیرایهاش سخاوتمندانه خود را میگشاید. او با سبک خویشتندار و نگاه صبورش، لحظهها را نمیگیرد؛ منتظر میماند تا آنها خود را به او بسپارند. در این رویکرد، عکسهای پرتره از چهرههای گمنام محلههای فراموششده تا چهرههای شناختهشده به روایتهایی صادقانه تبدیل میشوند که کلیشهها را کنار میزنند. در ۲۶ تصویری که این بار ارائه کرده، دیلو مصر را در قالب گفتوگویی آرام و انسانی ترسیم میکند؛ شهری که با مهربانی به روی او گشوده میشود و عکاسی که با شیفتگی سیریناپذیر، بارها و بارها برای ساختن رابطهای تازه به آن بازمیگردد. نتیجه، ثبت لحظاتی معلق میان سکون و حرکت است؛ تصاویری آرام، ساده و عمیق که قاهره را نه توصیف، که زندگی میکنند.
