کتاب تاریخ روابط ایران و آمریکا: درویشهای پابرهنه هنوز روزهای خود را به ذکر گفتن میگذراندند و بخشهایی از شهر در میانهٔ روز هنوز کاملاً بی صدا بود. در کنار و گوشههای بسیاری از شهر و برای خیلی از ساکنان آن، تهران چیزی کمتر از پایتخت پادشاهی بلکه مجموعهای از زندگیهای شخصی بود که با دیوارها و دروازهها و گفتگوهای پنهان گرد هم آمده بودند. اما در امتداد بلوارهای گستردهتر و خیابانهایی که رضاشاه در دههٔ ۱۹۳۰ ساخته بود، جهانی بسیار متفاوت به شکلی فزاینده در حال ظهور بود؛ دنیای گمنامی و برخوردهای تصادفی.
