Σαν σήμερα, 9 Νοεμβρίου 1990: Ο Χατζηπαναγής ανακοινώνει το τέλος της καριέρας του
Στις 9 Νοεμβρίου 1990, ο θρυλικός «Νουρέγιεφ» του ελληνικού ποδοσφαίρου ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, εξαντλημένος ψυχικά και σωματικά από τους συνεχείς τραυματισμούς. Ο Βασίλης Χατζηπαναγής, ο άνθρωπος που έκανε την ντρίμπλα τέχνη, αποχαιρετούσε τα γήπεδα έπειτα από 15 χρόνια στον Ηρακλή.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που μένουν στην ιστορία για τα γκολ και τους τίτλους τους. Και υπάρχουν εκείνοι που ξεπερνούν τους αριθμούς, επειδή κατάφεραν να μετατρέψουν το ποδόσφαιρο σε θέαμα. Ο Βασίλης Χατζηπαναγής ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Σαν σήμερα, στις 9 Νοεμβρίου 1990, ένας από τους πιο χαρισματικούς ποδοσφαιριστές που γνώρισαν ποτέ τα ελληνικά γήπεδα ανακοίνωνε ότι σταματά την ενεργό δράση.
Ήταν 36 ετών και οι συνεχείς τραυματισμοί είχαν αφήσει βαθιά σημάδια. Για μήνες δεν μπορούσε να αγωνιστεί με τη συχνότητα και την ελευθερία που επιθυμούσε. Η ψυχολογική κόπωση είχε γίνει μεγαλύτερη ακόμη και από τη σωματική καταπόνηση. Για έναν ποδοσφαιριστή που είχε ταυτίσει την καριέρα του με τη δημιουργία, την κίνηση και τη φαντασία, η αδυναμία να εκφραστεί στο γήπεδο ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή.
Γεννημένος στις 26 Οκτωβρίου 1954 στην Τασκένδη της τότε Σοβιετικής Ένωσης, από οικογένεια Ελλήνων πολιτικών προσφύγων, ο Χατζηπαναγής έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στην Παχτακόρ. Το 1975 ήρθε στην Ελλάδα για τον Ηρακλή και γρήγορα έγινε το μεγαλύτερο αστέρι της ομάδας της Θεσσαλονίκης.
Η τεχνική του ήταν μοναδική. Οι ντρίμπλες, οι απρόβλεπτες προσποιήσεις και η εντυπωσιακή ικανότητά του να ξεφεύγει από δύο και τρεις αντιπάλους τον έκαναν αγαπητό ακόμη και στους οπαδούς των αντίπαλων ομάδων. Το Καυτανζόγλειο έγινε το προσωπικό του θέατρο και ο κόσμος πήγαινε στο γήπεδο όχι μόνο για να δει τον Ηρακλή να κερδίζει, αλλά για να απολαύσει τις εμπνεύσεις του.
Το 1976 πανηγύρισε με τον Ηρακλή την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, στον αξέχαστο τελικό με τον Ολυμπιακό, που ολοκληρώθηκε 4-4 και κρίθηκε στα πέναλτι. Ήταν η σημαντικότερη συλλογική διάκριση της καριέρας του, αν και το ταλέντο του θα μπορούσε να τον είχε οδηγήσει σε πολύ μεγαλύτερες ευρωπαϊκές σκηνές.
Μία από τις μεγαλύτερες ιδιαιτερότητες της διαδρομής του ήταν η περιορισμένη παρουσία του στην Εθνική Ελλάδας. Εξαιτίας των τότε κανονισμών της FIFA και της προηγούμενης συμμετοχής του σε σοβιετική εθνική ομάδα, δεν μπόρεσε να αγωνιστεί κανονικά με το ελληνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, παρά μόνο σε μία φιλική αναμέτρηση.
Η ανακοίνωση της 9ης Νοεμβρίου 1990 δεν αποτέλεσε πάντως την τελευταία αγωνιστική εικόνα του. Ο Χατζηπαναγής εμφανίστηκε ξανά τον Οκτώβριο του 1991, στον ευρωπαϊκό αγώνα του Ηρακλή με τη Βαλένθια, γράφοντας τον επίλογο μιας σπουδαίας ποδοσφαιρικής διαδρομής.
Το 2003 ήρθε και η μεγάλη ιστορική αναγνώριση, όταν η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τον επέλεξε ως τον κορυφαίο Έλληνα ποδοσφαιριστή στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων της UEFA.
Σαν σήμερα, στις 9 Νοεμβρίου 1990, ο Βασίλης Χατζηπαναγής ανακοίνωνε το τέλος μιας εποχής. Δεν είχε κατακτήσει δεκάδες τίτλους ούτε είχε αγωνιστεί στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Είχε όμως πετύχει κάτι που ελάχιστοι ποδοσφαιριστές καταφέρνουν: να αγαπηθεί για τον τρόπο που έπαιζε και όχι μόνο για όσα κέρδιζε.
Γιατί ο Χατζηπαναγής δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ήταν η απόδειξη ότι η μπάλα μπορεί να γίνει τέχνη.