Εχθροί που ενώθηκαν έρχονται σαν τυφώνας
Ενας κόσμος με τόσο πολύπλοκες, βαθιές οργανικές συμπλέξεις γεννά αντίστοιχες κρίσεις. Προκαλεί λοιπόν απορία κάθε σύγκριση της Γαλλίας του 2026 με εκείνης του 1968. Το ’68, ήταν ο «Γαλλικός Μάης» με όποιες προεκτάσεις. Μα ήταν αυτό. Σήμερα, είναι σύγκλιση μεγάλων διεθνών κρίσεων που απειλεί άπαντες με ανατινάξεις. Και πρωτοεκδηλώθηκε – και με ιστορική πυροδότηση – στο Παρίσι. Πέραν αυτού ουδέν.
Τα νυν γεγονότα είναι αποτέλεσμα σύνθετης σύγκλισης μέχρι χθες ασυσχέτιστων μεγάλων κρίσεων, που τώρα ενοποιούνται γεννώντας ένα τέρας ήδη εκτός ελέγχου. Είναι παράμετροι ενός κόσμου στα όριά του, έτοιμου να σκάσει. Τριγμοί που ουδείς μπορεί ή θέλει να σταματήσει. Γιατί; Επειδή εκείνοι που λόγω ισχύος μετράνε δεν βλέπουν πρώτα τον μέγα κίνδυνο. Κυρίως, βλέπουν ευκαιρίες.
Ομως ποιες κρίσεις ενυπάρχουν και συνθέτουν την υπόσταση των εξεγέρσεων; Αν δει κανείς, αθροιστικά μάλιστα, τις κύριες αντιθετικές ερμηνείες συνειδητοποιεί αμέσως κάτι εξαιρετικά σημαντικό: ότι αν και συγκρουσιακές ισχύουν περίπου όλες ταυτόχρονα.
Αυτή ακριβώς είναι η ασφαλέστερη ένδειξη της πρωτοφανούς για τον μεταπολεμικό κόσμο κρισιμότητας της κατάστασης, η οποία εξελίσσεται επικίνδυνα με γεωμετρική πρόοδο.
Η πολυπαραμετρική ραγδαία φτωχοποίηση, ο πολλαπλά διευρυνόμενος αποκλεισμός, ο ρατσισμός, οι διακρίσεις, η «χαντικτόνια» πολεμική που οικοδομείται επιθετικά επί της θρησκευτικής ταυτότητας με όσα αυτό συνεπάγεται, η ασύστολη κρατική εξουσία, η ραγδαία πορεία εκφασισμού: αυτά είναι σε γενικές γραμμές κύρια πεδία της έκρηξης. Και τα αποδέχονται και όσοι δεν τα παραδέχονται.
Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος ο Μακρόν απέδωσε τα γεγονότα σε… «ακροαριστερούς και παραβατικούς». Τραγικός: κωδικοποιημένα, είπε στους Γάλλους «ψηφίστε Λε Πεν», πριν κατεβάσει ο ίδιος τον στρατό στον δρόμο. Ομως έργο του είναι ότι η μάχη θα διεξαχθεί μεταξύ Λε Πεν και Μελανσόν. Οπότε…
Αλλά εκείνο που δεν έκανε, ήταν να απαντήσει ουσιωδώς στα παραπάνω. Γιατί; Επειδή ευθύνεται. Και, πολύ απλά, δεν τολμά να πει αυτά που προδήλως πλέον σκέπτεται, έστω και εξ ανάγκης, όμως δεν είναι… Τραμπ να τα ξεστομίσει. Οπως, μεταξύ άλλων, όταν ο αμερικανός πρόεδρος είπε ότι «Το Παρίσι θα γίνει μουσουλμανική πόλη» και ότι «πρέπει να κλείσουν τα σύνορα πριν να είναι πλέον αργά».
Τα γεγονότα στη Γαλλία οδήγησαν τα ομόλογά της στην κόλαση. Αυτό, στην εποχή που το παγκόσμιο χρέος ανέρχεται σε ιστορικά πρωτοφανή μη διαχειρίσιμα πλέον επίπεδα. Συμβαίνουν δε σε στιγμή απόλυτης ευρωπαϊκής εσωτερικής παράλυσης για πλήθος λόγους, με την Κίνα να εξαφανίζει πλέον την ευρωπαϊκή οικονομία και μαζί και την κοινωνική ειρήνη και τη Ρωσία να τρίβει τα χέρια της λόγω ενέργειας. Και την ώρα που η Γερμανία γίνεται στρατιωτική μεγάλη δύναμη ενόψει δε νεοναζιστικής ηγεσίας.
Πολιτικά, περίπου όλα αυτά συγκεφαλαιώνονται πλέον στη λέξη «μετανάστευση» και απαντώνται με την απέλπιδα εκτόξευση της Ακροδεξιάς, ενώ η Γαλλία δεν έπεσε στα χέρια της ούτε στον Μεσοπόλεμο. Και μάλιστα, εν μέσω δύο μεγάλων πολέμων με λίαν πιθανά και νέα μέτωπα και εν μέσω σαρωτικής αναδιάταξης συμμαχιών.
Δηλαδή, πλέον, όλοι οι κίνδυνοι, οι εχθροί, γίνονται ένα. Ενώ κρίσεις και αντιδράσεις αλληλοτροφοδοτούνται διαρκώς συμβάλλοντας να γεννηθεί ένας νέος, ολιστικός εχθρός. Εξωπραγματικά πολύπλοκος, ισχυρός και επικίνδυνος. Που έρχεται σαν τυφώνας.