Πολιορκία

Αυτές τις μέρες, η εικόνα του Παρισιού και άλλων γαλλικών πόλεων, του Μιλάνου, ακόμη και της χθεσινής Αθήνας, ήταν αποκαρδιωτική.

Πόλεις σε κατάσταση πολιορκίας.

Προφανώς η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να διαρκέσει διότι δεν έχει καμία αντικειμενική βάση. Δεν συμβαίνει δηλαδή κάποια μαζική καταστροφή, ούτε συνέβη καμία ριζική μεταβολή στην ζωή των ανθρώπων.

Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την ενόχληση από τον πληθωρισμό, γεγονός δυσάρεστο αλλά της τάξης του 4-5%.

Και προφανώς μια τέτοια επίδοση ενοχλεί ιδίως σε χώρες που οι άνθρωποι έζησαν τρεις, τέσσερις δεκαετίες πρακτικά χωρίς πληθωρισμό. Οταν την ίδια στιγμή, μάλιστα, δεν συνοδεύεται από αύξηση των εισοδημάτων.

Η πολιορκία των πόλεων, όμως, δεν έχει σχέση με την ακρίβεια. Είναι δύο διαφορετικά φαινόμενα.

Την Τρίτη έβλεπα στην τηλεόραση έναν νεαρό έγχρωμο Γάλλο να εξηγεί γιατί το πλιάτσικο συμφέρει περισσότερο, αφού μπορείς κι εφοδιάζεσαι πολύ πιο φθηνά!

Λογικό. Η λεηλασία δεν έχει τιμοκατάλογο. Ούτε έξοδα.

Όταν, λοιπόν, ο γραμματέας του ΚΚΕ ζητάει «να περάσει η αγωνιστική σκυτάλη στη χώρα μας» και προτρέπει «παντού ξεσηκωμός για να σωθεί ο λαός» ή όταν ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ διαβεβαιώνει ότι «τα λεφτά εμείς θα τα βρούμε στην εντιμότητά μας», είναι διαβεβαιώσεις ανάλογης σοβαρότητας (20/10).

Τουλάχιστον ο νεαρός Γαλλούκος είναι πιο ειλικρινής. Ηθελε ένα μπουφάν και το βούτηξε.

Τι να κάνει ο άνθρωπος; Να περιμένει τον ξεσηκωμό του Κουτσούμπα ή την εντιμότητα του Τσίπρα;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κράτος και στη Γαλλία και στην Ιταλία και αλλού στην Ευρώπη αιφνιδιάστηκε. Τώρα, όμως, ξέρει και δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό.

Το «παιδιά είναι, θα τους περάσει» δεν ισχύει.

Πριν μερικά χρόνια η Γαλλία αντιμετώπισε τα «Κίτρινα Γιλέκα» με κάπου τρεις χιλιάδες καταδίκες. Πολλοί είναι ακόμη μέσα.

Από προχθές φαίνεται ότι τα γαλλικά δικαστήρια έπιασαν δουλειά κι ότι οι δυνάμεις τάξης είναι πιο προετοιμασμένες. Ακόμη και με τη βοήθεια του στρατού, όπου χρειάζεται.

Ούτως  Ή άλλως το χειρότερο που μπορεί να κάνει μια αδύναμη πολιτική εξουσία είναι να συμπεριφερθεί σαν αδύναμη πολιτική εξουσία. Και οι εκρήξεις βίας δεν αντιμετωπίζονται με παρλαπίπες.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, λοιπόν, η πολιορκία των πόλεων πρέπει να αρθεί.

Και μετά να δούμε αν έχει γίνει κάτι λάθος και πώς μπορεί να διορθωθεί.

Αλλά τζάμπα σπίτια, τζάμπα σπουδές, τζάμπα σίτιση, τζάμπα μεταφορές κι ίσως τζάμπα διακοπές και χαρτζιλίκι που ζητούν οι σκηνίτες του Συντάγματος μάλλον δεν προβλέπεται να παρασχεθούν.

Πόση εντιμότητα να βάλει πια κι ο Τσίπρας;