Περικλής Μάνος: Τι γράφει στον παλαιότερο εαυτό του
Περικλή φίλε μου, θα πάμε 30 χρόνια πίσω, σε μια κουβέντα που κάναμε και την οποία συνεχίζουμε ακόμη, κάποιες φορές με ένταση, όταν αποφάσισες να ζητήσεις τη διαγραφή σου από τον Δικηγορικό Σύλλογο για να αφοσιωθείς ολοκληρωτικά στην υποκριτική. Μέχρι τότε βολόδερνες από το δικηγορικό γραφείο στο θέατρο, στα γυρίσματα, στα δικαστήρια και πάει λέγοντας. Σου έλεγα τότε μην πετάξεις τόσους κόπους, τόσα χρόνια μελέτης, σπουδών και στερήσεων. Θυμάμαι που μου έλεγες ότι στις περιοδείες πολλές φορές δεν πήγαινες για φαγητό και για διασκέδαση με τους άλλους συναδέλφους, έπρεπε να γυρίσεις στο ξενοδοχείο για να διαβάσεις για τις εξεταστικές περιόδους.
Μου απαντούσες ότι σε μαγεύει περισσότερο η υποκριτική, αυτό το ταξίδι της ποιητικής μεταμόρφωσης, το πώς τα λόγια στο χαρτί γίνονται ζωντανές μορφές στη σκηνή, που παίρνουν το σώμα σου, τη φωνή σου, το είναι σου. Επέμενες ότι αυτή η τέχνη, δουλειά δεν ήθελες να την πεις, τρομάρα σου, απαιτεί ολοκληρωτική αφοσίωση, δόσιμο απόλυτο και δεν σε ένοιαζε που οι πίκρες είναι πιο πολλές από τις χαρές. Μου έλεγες ότι αυτή η επαφή με το κοινό σε εξιτάρει, το θεωρούσες ένα συναισθηματικό πινγκ – πονγκ, μια ανταλλαγή ενέργειας, ένα συναρπαστικό παιχνίδι. Ελεγες ότι όπως ένιωθες στη σκηνή και μπροστά στον φακό, τον κινηματογραφικό ή τον τηλεοπτικό, δεν το ένιωσες ποτέ στα δικαστήρια. Φώναζα να το σκεφτείς κι άλλο, μη βιαστείς, επέμενες και πήρες τις οριστικές σου αποφάσεις. Υστερα από τόσα χρόνια στην υποκριτική, στο θέατρο, τον κινηματογράφο (20 ταινίες έκανες), την τηλεόραση (26 σίριαλ), την πολλή μεταγλώττιση, πιστεύεις ότι έκανες το σωστό; Θα μου πεις, τι είναι σωστό, ποιος και τι το καθορίζει.
Εχεις τα δίκια σου. Ρωτάω γιατί σε βλέπω πολύ δύστροπο τελευταία και να γκρινιάζεις για πολλά. Επίσης είδα ότι στη βιβλιοθήκη σου είναι πιο πολλά τα βιβλία για τη δικηγορία, την ιστορία δικαίου, τη δικαιοσύνη και διάφορα σχετικά, και λιγότερα αυτά που αφορούν το θέατρο. Τι είναι αυτό, απωθημένο; Τι ζόρι τραβάς, Περικλή μου, και διαβάζεις τόσα πράγματα για μια άλλη δουλειά; Το μετάνιωσες; Δεν νομίζω, ο τρόπος που δουλεύεις και αφοσιώνεσαι στις παραστάσεις που παίζεις δείχνει το αντίθετο. Μάλλον είναι αυτή η ανάγκη σου να πατάς σε πολλές βάρκες, να μην ανήκεις απόλυτα πουθενά.
Πάντως δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι έπαιξε ρόλο και το άγχος που είχες όταν έπρεπε να εμφανιστείς στα δικαστήρια, στις ακροαματικές διαδικασίες, ένας έρπης σε συνόδευε πάντα. Θυμάμαι που έλεγες ότι, όταν ήσουν δικαστήριο, σκεφτόσουν δεν πειράζει και αν δεν τα πάω τόσο καλά, ηθοποιός είμαι άλλωστε, αυτό γίνεται προσωρινά. Οταν όμως είχες πρεμιέρα, τι τρακ ήταν αυτό, σκεφτόσουν πάλι, έλα μωρέ, εγώ δικηγόρος είμαι, δεν θα γκρεμιστεί ο κόσμος από την ποιότητα της ερμηνείας μου. Δεν πειράζει τώρα. Απόλαυσε αυτό που κάνεις και να είσαι καλά. Καλή συνέχεια στις παραστάσεις σου, είναι και πολλές, πανάθεμά σε, εμείς θα τα ξαναπούμε. Να προσέχεις, φίλε μου! Σε φιλώ!