Γούστα

Στην ελληνική πολιτική έχω ζήσει πολλά. Κι είμαι ψυχολογικά έτοιμος να ζήσω περισσότερα. Τίποτα δεν με εκπλήσσει.

Αλλά ομολογώ ότι να τσακώνονται δύο κόμματα πόσο βλάκας είναι ο αρχηγός του ενός δεν περίμενα να το ζήσω. Με ξεπερνάει.

Το εναρκτήριο λάκτισμα έδωσε ένας συνεργάτης του Τσίπρα που αναρωτήθηκε εγγράφως «τελικά ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι βλάκας;», διευκρινίζοντας «ότι το ερώτημα απασχολεί πλατείες και καφετέριες» (Θ. Καρτερός, «Εφ. Συν.», 11/10).

Για να είμαι ειλικρινής ουδείς μου το έχει θέσει, τουλάχιστον στις πλατείες και καφετέριες όπου συχνάζω. Κι άλλωστε θα μπορούσε κανείς να  αντιτείνει πως τέτοια ερωτήματα έχουν πάψει να μας απασχολούν από το σχολείο.

Στο κάτω – κάτω η συζήτηση ποιος είναι βλάκας, ποιος ηλίθιος και ποιος μεγαλύτερο νούμερο δεν αποτελεί μέρος του διαλόγου στη δημοκρατία μας. Στη Σοβιετική Ενωση, ίσως.

Το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στα κάγκελα και δικαίως. Οι Τσιπραίοι απάντησαν με μια πρώην Πασόκα που έγινε ξαφνικά Τσίπρας και πήγε να την πλακώσει ένας Πασόκος.

Αδιανόητα πράγματα σε μια πολιτισμένη κοινωνία.

Και αδικαιολόγητα. Ο Ανδρουλάκης ιδρώνει τη φανέλα. Τόσο μπορεί, τόσο κάνει, διότι αυτή είναι η δουλειά του. Αλλά για το κόμμα του. Ούτε για το κόμμα του Τσίπρα ιδρώνει ούτε για το κόμμα του Μητσοτάκη.

Κι αν είναι κάτι βλακώδες, είναι να μιλάει ο συνεργάτης του Τσίπρα για «διχασμό!». Είχαν τίποτα κοινό ο Τσίπρας με τον Ανδρουλάκη κι είπαν να διχαστούν;

ΠΑΣΟΚ, ο ένας. Πρώην ΣΥΡΙΖΑ, ο άλλος. Από δυο χωριά χωριάτες.

Αν συνειδητοποιήσουμε, λοιπόν, ότι μιλάμε για τελείως διαφορετικά πράγματα, τότε ίσως καταλάβουμε πόσο βλακώδης είναι η μομφή περί βλακείας.

Κι αν υπάρχουν τίποτα παρατρεχάμενοι που τα βλέπουν όλα ίσιωμα, τότε μάλλον ο δικός τους δείκτης νοημοσύνης θα πρέπει να εξεταστεί.

Αλλά ξέρετε κάτι; Αυτοί συντηρούν τελικά την παρανόηση.

Υπάρχει δηλαδή κάποια κατηγορία ανθρώπων που σουλατσάρουν μεταξύ των διαφόρων κομμάτων και σχηματισμών της περιοχής. Οι οποίοι ονειρεύονται να ενωθούν «εις σάρκα μίαν», κάνουν μάλιστα και εκδηλώσεις για να κοροϊδεύουν τον κόσμο.

Φυσικά ο κόσμος δεν είναι ηλίθιος για να επιστρέψω σε επιχειρηματολογία συνεργάτη Τσίπρα.

Ξέρει πολύ καλά ποιος είναι ο καθένας και τι αντιπροσωπεύει. Κυρίως όμως ξέρει ότι πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στους δύο.

Τα υπόλοιπα είναι αναζητήσεις στον κόσμο της κακογουστιάς.

Κι αν με κάτι τέτοια το Μαξίμου κάνει πάρτι (που λέει και ο συνεργάτης του Τσίπρα) ποιο είναι το πρόβλημα;

Από πάρτι που δεν τρως, δεν σε νοιάζει κι αν καείς!