Ο πρόγονος της «Αθλητικής Κυριακής»
Οι αγώνες του Μουντιάλ της Αγγλίας, αρκετοί εκ των οποίων είχε εξασφαλίσει η ΕΡΤ σε φιλμάκια και μετέδιδε ο μεγάλος (στα πρώτα του βήματα τότε στην ελληνική τηλεόραση) Γιάννης Διακογιάννης είχαν «ζεστάνει» τους φιλάθλους και έτσι «γεννήθηκε» ο πρόγονος της μακροβιότερης εκπομπής της «Αθλητικής Κυριακής».
Σαν σήμερα, στις 3 Οκτωβρίου 1966 άρχισε μια νέα εκπομπή κάθε Δευτέρα με τον τίτλο «Ματιές στα Σπορ με τον Γιάννη Διακογιάννη» στο πειραματικό κανάλι της ΕΙΡ (Εθνικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας). Η εκπομπή είχε στιγμιότυπα από 2 αγώνες της Κυριακής για το πρωτάθλημα και διάφορες συνεντεύξεις από τους ανθρώπους του αθλητισμού.
Λίγο αργότερα η εκπομπή από Δευτέρα θα πάει Κυριακή απόγευμα και θα μετονομαστεί σε «Αθλητική Κυριακή» με παρουσιαστή τον Γιάννη Διακογιάννη και στην πορεία ο Γιάννης Μαμουζέλος θα αναλάβει την αρχισυνταξία και ο Νίκος Φέξης τη σκηνοθεσία. Το ιστορικό (πλέον) σήμα της εκπομπής είχε επιλέξει η μουσική επιμελήτρια της ΕΙΡ Αιμιλία Ροδά, σύζυγος του ιδρυτού της LYRA Αλέκου Πατσιφά.
Η σύνθεση ήταν του Χρήστου Λεοντή, ο οποίος δεν πληρώθηκε ποτέ για τη μουσική επένδυση του σήματος. Το 1983 ο Γιάννης Διακογιάννης αποχωρεί και τον διαδέχεται ο Νίκος Κατσαρός πλαισιωμένος από τον Γιάννη Μαμουζέλο και τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο που κάνει ντεμπούτο. Ο Νίκος Κατσαρός θα μεγαλώσει τη διάρκεια της εκπομπής σε μία ώρα, θα εισαγάγει συνδέσεις με όλα τα γήπεδα και συνεντεύξεις μετά τη λήξη των αγώνων.
Μάλιστα στις 27 Νοεμβρίου 1966, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στιγμιότυπα από ποδοσφαιρικό αγώνα που έγινε λίγες ώρες νωρίτερα, το ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός (3-2), όπου ο τηλεθεατής είδε 15 ολόκληρα λεπτά από το ματς και μάλιστα την ίδια μέρα.
Οι φίλαθλοι εκπαιδεύονται σιγά σιγά να περιμένουν το βραδάκι της Κυριακής για τα καθιερωμένα αθλητικά στιγμιότυπα. Τα κανάλια επιδόθηκαν σε έναν πραγματικό αγώνα δρόμου για να προλαβαίνουν την εμφάνιση και το μοντάρισμα του φιλμ. Και οι δύο εκπομπές (υπήρχε και μια δεύτερη) απέκτησαν χορηγούς ελληνικές καπνοβιομηχανίες και γύρω από το αθλητικό πρόγραμμα της ΕΙΡ και της ΥΕΝΕΔ (όπως ονομάστηκε η ΤΕΔ μετά το απριλιανό πραξικόπημα) στήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία.
Οι μεγαλύτερες εταιρείες ηλεκτρονικών ειδών διαφήμιζαν τις τηλεοράσεις τους έχοντας ως κράχτη το αθλητικό πρόγραμμα των τηλεοπτικών σταθμών. Μάλιστα τότε μια τηλεόραση μπορούσε να κοστίζει ακόμα και 7.500 δραχμές, ποσό που αντιστοιχούσε σε δύο μέσους μισθούς ενός υπαλλήλου – εξού και οι περισσότεροι έβλεπαν τους αγώνες μπροστά στις βιτρίνες των καταστημάτων.