Όταν οι απόντες γίνουν παρόντες

Το ξεκίνημα του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό. Κυρίως επειδή έχει κυριαρχήσει των αντιπάλων του και στα δύο παιχνίδια παίζοντας κατά μεγάλα διαστήματα ωραίο μπάσκετ, παρά το ότι απουσιάζουν πολλοί παίκτες του. Είναι βέβαιο ότι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει προλάβει να βάλει τη σφραγίδα του στον τρόπο με τον οποίο παίζει η ομάδα κι αυτό είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Αρκεί να δει κανείς κάνα δυο περσινούς αγώνες και να κάνει τη σύγκριση, η διαφορά είναι εμφανής.

Ομως ας μη βιαστούν οι φίλοι του Τριφυλλιού να ενθουσιαστούν. Καλύτερα να περιμένουν. Το πρώτο δείγμα γραφής δεν είναι αντιπροσωπευτικό αυτών που θα δείξει ο Παναθηναϊκός φέτος. Για τουλάχιστον δύο λόγους.

Πρώτον, η Παρί και η Βιλερμπάν δεν είναι ιδιαίτερα δυνατοί αντίπαλοι. Παίζουν μπάσκετ ελεύθερο στα όρια της… αναρχίας, δεν έχουν μεγάλες προσωπικότητες και εύκολα μπορούν να εξουδετερωθούν, ειδικά όταν αγωνίζονται εκτός έδρας, από μια ομάδα που παίζει με σχέδιο και οργάνωση. Δεν σκότωσε δηλαδή τίποτα… θηρία ο Παναθηναϊκός.

Δεύτερον και κυριότερον, οι απουσίες είναι πολλές, αφορούν παίκτες που στον αρχικό σχεδιασμό του ρόστερ έχουν όλοι κρίσιμο ρόλο στην ομάδα και κανείς τους, με εξαίρεση μόνο τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, δεν έχει κάνει προετοιμασία.

Όπερ σημαίνει στην πραγματικότητα, δεν ξέρουν καν τον Ομπράντοβιτς και ούτε αυτός τους ξέρει (εντάξει, ο Σλούκας τον ξέρει από τη Φενερμπαχτσέ…). Η ένταξή τους στην ομάδα δεν θα είναι απλή υπόθεση, όχι μόνο λόγω της μακράς απουσίας τους από τους αγώνες, αλλά κι επειδή δεν υπάρχει χρόνος για προπονήσεις. Η προσαρμογή και εξοικείωσή τους με τη φιλοσοφία του προπονητή θα γίνει σταδιακά μέσα από τα επίσημα παιχνίδια.

Κι εδώ ελλοχεύει ένας ακόμα κίνδυνος. Ο Παναθηναϊκός έχει μάθει να παίζει χωρίς τους Σλούκα, Ναν, Χέις-Ντέιβις, Φαλ. Εχει βρει καλή χημεία, όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα και τις εμφανίσεις ως τώρα, η οποία αναπόφευκτα θα διαταραχθεί όταν θα πρέπει αυτοί να ενσωματωθούν χωρίς να βρίσκονται στην ίδια αγωνιστική κατάσταση με τους υπόλοιπους. Και τότε αυτό που θα μετρήσει θα είναι η εμπειρία των παικτών, που περιμένει κανείς (και κυρίως ο Ομπράντοβιτς) να μειώσει στο ελάχιστον τον απαιτούμενο χρόνο προσαρμογής.

Κάποια στιγμή ο Παναθηναϊκός θα εμφανιστεί πλήρης και θα δείξει τι πραγματικά μπορεί να κάνει. Η στιγμή αυτή όμως αργεί και μέχρι να έρθει, καμία πρόβλεψη δεν θα είναι ασφαλής.