Συνθήκες διπλής πόλωσης

Η φετινή ΔΕΘ σηματοδότησε την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, η οποία εκτός από μακρά προμηνύεται έντονη και πολωμένη, με την πόλωση να εστιάζεται περισσότερο στα πρόσωπα και λιγότερο στις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές.

Ο Αλ. Τσίπρας, με την τελευταία συνέντευξή του, επιχείρησε να επιβάλει ένα καινούργιο δίλημμα στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης, ταυτίζοντας το πρόσωπό του με τη λύση, αποκλείοντας οποιαδήποτε άλλη πολιτική επιλογή ως ρεαλιστική για την ανατροπή των σημερινών πολιτικών συσχετισμών.

Εγκατέλειψε τη μετριοπαθή στάση που είχε υιοθετήσει έως και την παρουσία του στη ΔΕΘ, μια στάση που η αλήθεια είναι ότι δεν του είχε αποφέρει τα αναμενόμενα δημοσκοπικά τουλάχιστον αποτελέσματα, με τη διείσδυσή του στον χώρο του Κέντρου να παραμένει αναιμική, χωρίς ιδιαίτερα κέρδη και προοπτικές διεύρυνσης.

Στον αντίποδα, η παρουσία του αποτυπώνεται ισχυρή τόσο στον χώρο της Κεντροαριστεράς, όσο και αυτού της Αριστεράς, όπου παραμένει δημοφιλής και με βάση τα τελευταία δημοσκοπικά δεδομένα προπορεύεται στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους με 38,3% έναντι 16,4% του πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκη.

Στο κεντρώο ακροατήριο η εικόνα είναι πολύ διαφορετική, με τον Κυρ. Μητσοτάκη να παραμένει κυρίαρχος στον δείκτη καταλληλότητας με 40,5%, ακολουθούμενος από τον Ν. Ανδρουλάκη που καταγράφει ποσοστό 20,8% και πολύ πίσω με μονοψήφια επίδοση της τάξης του 6,7% τον Αλέξη Τσίπρα. Στην πρόθεση ψήφου οι αποστάσεις μεταξύ των κομμάτων είναι μικρότερες, με τους κεντροαριστερούς να ψηφίζουν σε ποσοστό 29,5% την ΕΛΑΣ και 23,8% το ΠΑΣΟΚ, με το ποσοστό των αναποφάσιστων να ανιχνεύεται στο 23,3%, ενώ στους κεντρώους προπορεύεται με 22,8% η Νέα Δημοκρατία και ακολουθεί σε μικρή απόσταση το ΠΑΣΟΚ με 21,2% και η ΕΛΑΣ με 11,3%.

Η αδυναμία διεύρυνσης, επομένως, του Αλ. Τσίπρα εντοπίζεται προς το παρόν στους κεντρογενείς ψηφοφόρους, εκλογική ομάδα που ποτέ δεν αποτελούσε άλλωστε προνομιακό κοινό του, ενώ για το ΠΑΣΟΚ η παρουσία της ΕΛΑΣ αποστερεί σημαντικούς εκλογικούς πόρους στο παραδοσιακό κεντροαριστερό του ακροατήριο, τη στιγμή που η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη συνεχίζει να κρατά δυνάμεις στον κεντρώο χώρο.

Σε αυτή τη φάση, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας επιλέγει να απευθυνθεί και στρέφεται ξανά προς τα Αριστερά, επιχειρώντας την ομογενοποίηση του χώρου στη λογική της παράταξης που πρέπει να συνασπιστεί για την επίτευξη του πρωταρχικού στόχου, ο οποίος είναι η ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Το δίλημμα τίθεται εμφατικά, έχοντας ως αφετηρία την προσωπική υπεροχή του κ. Τσίπρα έναντι του κ. Ανδρουλάκη, την πρωθυπουργική εμπειρία και τη συλλογική μνήμη του 2015. Η επιχείρηση να τεθεί εκτός κάδρου το ΠΑΣΟΚ και να συσπειρωθεί σ’ έναν πολιτικό φορέα το αντιμητσοτακικό κοινό δημιουργεί συνθήκες διπλής πόλωσης και τοποθετεί πλέον και το ΠΑΣΟΚ στη θέση του αντιπάλου και όχι απλά του ανταγωνιστή.

Ο Αντώνης Παπαργύρης είναι διευθυντής ερευνών της GPO