Σουγκλάκος

Στη δεκαετία του ’80 οι τοίχοι της Αθήνας έθεταν ένα ερώτημα προς τους περαστικούς. «Ποιος θα δείρει τον Σουγκλάκο;» Η απάντηση δεν είχε πρόσωπο. Κανένας δεν μπορούσε να δείρει τον Σουγκλάκο. Ο αρχιπαλαιστής μας στο κατς ηττήθηκε μόνο μία φορά στη Νιγηρία, όταν του έβαλαν ένα πιστόλι στον κρόταφο. Και τώρα σκέφτομαι ότι στη θέση του ο Αλέξης Τσίπρας θα είχε κάνει την κάννη φιόγκο.

Και, εδώ που τα λέμε, αν δεν ήταν μικρό παιδί στα ’80s, θα ανέβαινε στο ρινγκ για να δώσει ένα χέρι ξύλο στον Σουγκλάκο. Ας είναι. Σήμερα ο Τσίπρας είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να δείρει τον Σουγκλάκο και να νικήσει τον Μητσοτάκη. Το δήλωσε και ο ίδιος. «Εμείς ή κανείς». Η δήλωση σήκωσε κουρνιαχτό, προκάλεσε αντιδράσεις.

Στο ΠΑΣΟΚ βγήκαν στα μπαλκόνια της Χαριλάου Τρικούπη και φώναζαν όπως οι παλιές νοικοκυρές που είδαν τη γειτόνισσα από τον πάνω όροφο να τους λερώνει την μπουγάδα. Και σήμερα ο Τσίπρας εγκαλείται για έπαρση, αλαζονεία, αυταρχισμό, πολωτικό λαϊκισμό. Δικαίως. Καμία μομφή δεν είναι άδικη. Ομως ο καθένας μας, αν ήταν ο Τσίπρας, τις ίδιες λέξεις θα διάλεγε.

Η πολιτική δεν είναι αθλητισμός για να δηλώσεις, από ευγένεια, ότι υπάρχουν και άλλες καλές ομάδες που διεκδικούν το πρωτάθλημα. Αλλά αυτό του υπαγορεύει η πολιτική μηχανική. Αν ήταν προς το συμφέρον του, θα εμφανιζόταν σαν τρόφιμος παρθεναγωγείου. Με σταυρωμένα χέρια και χαμηλωμένα μάτια.

Ομως τώρα πρέπει να απευθυνθεί προς τους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, λέγοντάς τους ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Το ΠΑΣΟΚ είχε τρία χρόνια στη διάθεσή του και δεν τα κατάφερε να κοιτάξει στα μάτια τον Μητσοτάκη.

Είναι και κάτι ακόμα: όταν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το αίτημα για πολιτική αλλαγή προσεγγίζει το 70%, ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να πει στον ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ ότι είναι ο κατάλληλος. Απλώς του λέει ότι μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη. Καλώς, λοιπόν, ισχυρίζεται ότι μπορεί να δείρει τον Σουγκλάκο. Μένει να μάθουμε πόσα εισιτήρια θα πουλήσει η αφίσα του.

Last famous words

«Τα μοντέλα μας προέβησαν σε ενέργειες που δεν είχαμε προβλέψει». Να, αν επαληθευτούν οι φόβοι για την τεχνητή νοημοσύνη, αυτή η φράση θα μπορούσε να είναι τα last famous words της ανθρωπότητας. Πρόκειται για την ανακοίνωση της OpenAI σχετικά με την αυθαίρετη παρέμβαση που έκαναν συστήματά της σε κυβερνητικές ψηφιακές υποδομές της Αυστραλίας. Δίνεις σε ένα μοντέλο έναν σκοπό και δεν γνωρίζεις με ποιον τρόπο θα αποφασίσει να τον πετύχει. Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον: το εμπόδιο που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως απαγόρευση, το μοντέλο μπορεί να το αντιμετωπίσει ως πρόβλημα προς επίλυση. Σήμερα τρύπωσε σε μία κυβερνητική πύλη με στατιστικά υγείας στην Αυστραλία. Αύριο ενδέχεται να τρυπώσει σε πυρηνική εγκατάσταση και μεθαύριο να πατήσει κουμπί που θα μας κάνει σκόνη. Αλλα άντε να το εξηγήσεις στον Τραμπ και στον Κινέζο. Ο ένας νομίζει ότι είναι αλάνθαστος και ο άλλος ότι είναι σοφός.

Αδιαλείπτως και ταυτοχρόνως

Τι είναι αυτό που συμβαίνει με τον Αδωνη Γεωργιάδη; Είναι δέσμιος του θυμικού του ή εκτελεί ένα επικοινωνιακό project που δεν μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό; Νομίζω ισχύουν και τα δύο. Τον ακούω να αρπάζεται, στο ραδιόφωνο, με τη Βούλγαρη και τον Χασαπόπουλο. Θυμωμένος με λόγο που λίγο θέλει για να εκτραπεί στα όρια του παραληρήματος. Και σε τηλεοπτική παρέμβαση να αναρωτιέται αν ο δημοσιογράφος που έθεσε ένα θέμα έχει καπνίσει μπάφο. Τι είναι όλο αυτό; Λες και έχει μετατραπεί σε ηλεκτρομαγνητικά κύματα που εκπέμπονται αδιαλείπτως και ταυτοχρόνως από ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς πομπούς. Είναι παντού και κάθε μέρα. Εντάξει. Γίνεται talk of the town. Και προφανώς αδιαφορεί για όσους δεν σκοπεύουν να τον ψηφίσουν. Είναι όμως τόσο σίγουρος ότι παραμένει ελκυστικός και για τους ψηφοφόρους του; Βέβαια τον καλύπτει το Μαξίμου. Λογικό. Γίνεται κουρτίνα που σκεπάζει τα πάντα.

Η star της ημέρας

«Βλέπω αλαζονεία σε υπουργούς του Μητσοτάκη και θα έλεγα να ξεκαβαλικέψουνε. Τέτοια φαινόμενα πρέπει να κοπούνε άμεσα». Στέλνει η Ντόρα μηνύματα για λογαριασμό του αδερφού της; Δύσκολο. Την άποψή της λέει. Εδώ και καιρό η Ντόρα είναι stateswoman. Δεν υπάρχει πιο ελεύθερος άνθρωπος από εκείνον που δεν περιμένει τίποτα.