«Αυτό το βράδυ με σκίζει κάθε Σεπτέμβρη στα δύο»: Η Μάγδα Φύσσα 13 χρόνια μετά τη δολοφονία του δικού της Παύλου
«Είναι σαν να ήταν χθες, σαν να είναι τώρα, αλλά και σαν να έχει περάσει ένας ολόκληρος αιώνας», είχε πει στα ΝΕΑ η Μάγδα Φύσσα στην επέτειο 12 χρόνων από την δολοφονία του γιού της Παύλου από μέλη της καταδικασμένης εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.
Τα 13 χρόνια από την δολοφονία Φύσσα συνέπεσαν με την αποφυλάκιση ενός εκ των διευθυντών της οργάνωσης, του Ηλία Κασιδιάρη.
Η Μάγδα είχε μιλήσει για την επιστροφή του φασισμού και είχε κάνει μια προτροπή στους νέους. «Στα παιδιά αυτό που έχω να πω και που λέω από την πρώτη στιγμή είναι να μάθουν την ιστορία του τόπου αυτού. Αν μάθουν θα ανακαλύψουν ότι οι φασίστες πάντα ήταν εδώ και ότι δεν είναι κάτι πρωτοφανές και με τον αγώνα τους είχαμε τόσα χρόνια στις τρύπες τους. Αυτός ο αγώνας λοιπόν κάπως σταμάτησε και ξετρυπώσανε γιατί το σύστημα το ίδιο τους αγαπά πάρα πολύ και τους αγαπά και τους θέλει να είναι στην επιφάνεια. Εμείς αντιστεκόμαστε και θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε ώστε να τους πετάξει αυτός ο τόπος. Το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι κακό, τίποτε άλλο», είχε πει στα ΝΕΑ στις 18/9/2025.
Το βράδυ της 17ης Σεπτέμβρη του 2026 ο χρόνος για άλλη μια φορά πάγωσε όταν η Μάγδα βγήκε στην συναυλία μνήμης στα Λιπάσματα και μίλησε για την απώλεια του γιού της και τον αντιφασιστικό αγώνα.
«Τα καταφέραμε. Φτάσαμε πάλι εδώ. Ασήκωτο αυτές τις ημέρες το εδώ, το τώρα, το παρόν που ορμάει προς το μέλλον. Βαραίνουν τα πόδια. Το σώμα μουδιάζει. Δαγκώνεις την καρδιά και λες “προχώρα, έχει κι άλλη ανηφόρα”. 13 χρόνια. 13 πρωτοχρονιές. 13 φορές που ξεκίνησε η Μεγάλη Εβδομάδα για να φτάσει στην Ανάσταση. 13 καλοκαίρια. 13 πρωτοβρόχια. Βρέχει και έχει αντάρα 13 χρόνια. Τίποτα δεν καθαρίζει πια τα σύννεφα στον ουρανό και εγώ παλεύω κάθε ημέρα, 13 χρόνια, να σε βρω ανάμεσά τους. Σκέφτομαι τα παιδιά που κοιτούν τα σύννεφα και αναρωτιούνται με τι μοιάζουν. Έτσι και εγώ. Άλλες φορές μοιάζεις με λουλούδι, άλλες φορές με πουλί. Είσαι κύμα και μαζί βράχος. Αστραπή και βροντή. Παύλο, αυτή είναι η πιο δύσκολη ώρα.
Η στιγμή του μεγάλου σπαραγμού. Όλες οι μνήμες χορεύουν στο πιο πένθιμο μοιρολόι. Όλος ο πόνος σπαρταρά στο μυαλό και στην καρδιά. Η ζωή κυλά, παιδί μου. Βρίσκει τον τρόπο και κυλά. Και με θυμώνει αν και ξέρω πως αυτό πρέπει να γίνει. Ανοίγω κάθε μέρα τα παντζούρια, βάζω το φαγητό στη φωτιά, ξεχειλίζει ο καφές στο μπρίκι, ποτίζω τα λουλούδια, γελάω σα να ξεχνιέμαι κλαίω σαν από πάντα.
Ρωτάνε πώς πέρασαν 13 χρόνια. Εγώ θα τους πω… Μάλλον όχι. Τι να πω; Ποιος θα καταλάβει; Κανείς δεν χρειάζεται να καταλάβει γιατί θα σημαίνει ότι το ζει και ο ίδιος. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε. Λες και περιγράφεται η απουσία. Το να ξεσκονίζεις παλιές φωτογραφίες γιατί δεν έχεις καινούργιες. Να κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν το παιδί σου με ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά. Αυτές οι ημέρες που δεν ανήκω πουθενά, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό, αυτές τις ημέρες εξακολουθείς να δίνεις νόημα. Εξαιτίας σου γέμισα ζωή και τώρα που έφυγες, ζω γιατί υπήρξες παιδί μου. Παύλο μου, αγόρι μου. Μάτια που έβλεπαν το απέραντο. Σ’ ευχαριστώ για τη ζωή που μοιραστήκαμε.
Αυτό το βράδυ που με σκίζει κάθε Σεπτέμβρη στα δύο. Στο ορκίζομαι παιδί μου, αν ήξερα ότι θα σε γεννήσω και θα σε πάρουν έτσι από κοντά μας, πάλι το ίδιο θα έκανα. Μου έδωσες τόση ευτυχία στα χρόνια που υπήρξαμε μαζί, που αντέχω τον πόνο για δέκα ζωές. Θα τα πέρναγα όλα από την αρχή, αρκεί να σε έβλεπα ξανά για λίγο, τόσο λίγο. Σας ευχαριστώ όλες και όλους που είστε και φέτος εδώ, που μετράμε μαζί τα χρόνια. Να είστε καλά, να παλεύετε. Να κρατάτε τη γροθιά σας ψηλά. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα τα κερδίζουμε. Καλό ξημέρωμα και φως στα σκοτάδια τους. Σας ευχαριστώ».