Ασφυξία

Σε διάστημα μιας εβδομάδας παρακολούθησα δύο πολύωρες εμφανίσεις του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη κι ακόμη δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς ήθελε να πει.

Κυρίως απέναντι σε έναν συγκροτημένο Μητσοτάκη που μεσολάβησε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην ίδια πόλη.

Ο τόνος βέβαια του πρώην πρωθυπουργού ήταν συγκρατημένος και ήπιος. Στη δεύτερη εμφάνιση μάλιστα δεν παρέλειψε να πει πόσο του άρεσε η πρώτη.

Αλλά σε καμία στιγμή δεν έδινε την εντύπωση κάποιου που ετοιμάζεται να κερδίσει τις εκλογές ή έστω να τις διεκδικήσει.

Λογικό. Κανείς δεν περιμένει κάτι τέτοιο.

Οσο για τους υπολογισμούς του περί «πρώτης εντολής» με την οποία θα φτιάξει κυβέρνηση ή «δεύτερης κάλπης» την οποία υποτίθεται «ξορκίζει ο Μητσοτάκης» θυμίζουν λίγο το ΠΑΣΟΚ που θα έβγαινε πρώτο κόμμα έστω «με μια ψήφο διαφορά».

Με αυτό δεδομένο, ο Τσίπρας είχε το δύσκολο έργο να μιλάει σαν κάποιος που δεν θα κυβερνήσει και να παρουσιάζει πολιτικές που δεν πρόκειται να εφαρμοστούν.

Τουλάχιστον θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί έφυγε κι επέστρεψε με καινούργιο κόμμα. Είπε λοιπόν πως δεν το θεωρεί «δεύτερη ευκαιρία» για τον ίδιο αλλά ευκαιρία για τον τόπο.

Είναι βεβαίως ελαφρώς μεσσιανική αντίληψη να ανακηρύσσεις τον εαυτό σου «ευκαιρία» για τον τόπο σου.

Ισως θα ήταν πιο απλό να πει ότι επέστρεψε διότι είναι ακόμη νέος, του αρέσει η βαβούρα και δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει.

Διότι το πρόβλημα του Τσίπρα ήταν δευτερευόντως ο ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως είναι το καθεστώς ασφυξίας στο οποίο έχει περιέλθει η αντιπολίτευση.

Μπορεί λοιπόν να λέει ότι στόχος του είναι «να ηττηθεί πολιτικά και στρατηγικά στις επόμενες εκλογές αυτή η κυβέρνηση». Αλλά την ίδια στιγμή τοποθετούσε αυτό που έχει στο μυαλό του μάλλον για τις μεθεπόμενες.

Κακά τα ψέματα, αυτή η ασφυξία είναι που συνδέει τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ταυτοχρόνως τα δυσκολεύει στη διεκδίκηση της εξουσίας.

Ο Τσίπρας παρουσίασε κάτι γραφήματα για να καταδείξει την αποδοχή ή την επιτυχία της δικής του πρωθυπουργίας. Δεν είναι η κρατούσα άποψη. Κι έχει κριθεί από τότε σε πεντέξι εκλογές.

Τα υπόλοιπα περί αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου και αναδιανομής του πλούτου είναι ενδιαφέρουσες διακηρύξεις που θα μπορέσουν να αναλυθούν σε κομματικές συνελεύσεις και επιστημονικές ημερίδες.

Το μόνο ίσως καινούργιο στοιχείο είναι η δυσθυμία του Τσίπρα απέναντι στα ληγμένα του ΣΥΡΙΖΑ.

Προς το παρόν τα ληγμένα πηγαίνουν στο ΠΑΣΟΚ, όπως και τα ληγμένα της ΝΔ πηγαίνουν στον Σαμαρά.

Αλλά κάτι πρέπει να κάνει ο Τσίπρας και γι’ αυτά.