Περί Χρυσομήλων

Δεν λέω, η εποχή μας έχει κάνει μεγάλα βήματα σε πολλούς τομείς, από επιστήμη μέχρι τεχνολογία. Και μόνο την ΑΙ να αναφέρω, (με την οποία μάλλον θα μας πάρει ο διάολος τον πατέρα, όπως διατείνονται ορισμένοι), φτάνει. Δεν θέλεις άλλες ανακαλύψεις.

Κι όμως εγώ προχθές έκανα μια μεγάλη ανακάλυψη.

Ανακάλυψα την «Ντομάτα ταρτάρ». Ετσι την έγραφε το μενού μετανεοταβέρνας και έσπευσα να την παραγγείλω. Και μου ήρθε στη μούρη ένα πιάτο κάτασπρο κι απ’ τον ήλιο ξεξασπρότερο (αυτή τη λέξη μπορεί να την πει ο Ανδρουλάκης;) και στη μέση φέτες ντομάτας η μια πάνω στην άλλη σε σχήμα κόλουρου κώνου με δύο σταγόνες λάδι κι ένα φυλλαράκι κάπαρη. Πόθεν το ταρτάρ; Η μητέρα μου έλεγε να σου κόψω μια ντομάτα;

Κατόπιν αυτού είπα να κάνω μια περιδιάβαση στο μενού και ζήτησα πάλι τον κατάλογο. Μα τι ωραίο. Τι ωραίο. Το κατάστημα είχε φαίνεται  βαφτίσια. Πολλά βαφτίσια. Βρήκα ένα κολοκύθι που το είχε βαφτίσει «Καρπάτσιο» κι ένα αγγούρι που ως διά μαγείας είχε μεταμορφωθεί σε ταλιατέλες. Ναι το έγραφε καθαρά «Ταλιατέλες αγουριού». Το αγγούρι άλλος άνθρωπος. Το τζατζίκι στάθηκε πιο τυχερό και πολυταξιδεμένο. Είχε πάει Λονδίνο και ήρθε με άλλο αέρα. Είχε γίνει «Espuma τζατσικίου», και η φάβα, αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε, δεν τη λένε φάβα – τι μπανάλ – τη φωνάζουνε «βελούδινη κρέμα κίτρινου αρακά».

Η πίτα, η ζεστή και λαδωμένη, άλλαξε εντελώς προσωπικότητα και κυκλοφορεί στην πιάτσα ως «Greek flatbread». Η χωριάτικη σαλάτα δεν είναι πια χωριάτικη. Εκπολιτίστηκε κι έγινε «deconstructed Greek salad». Κατάλαβες η βλάχα. Διατηρεί βέβαια όλα τα υλικά της, αλλά χώρια το ένα απ’ το άλλο. Δηλαδή σ’ ένα σημείο, όπως βλέπουμε δεξιά, είναι σωριασμένη η ντομάτα, ακριβώς απέναντι το αγγούρι κομμένο σε σχήμα ζάρι, η φέτα στη μέση μόνη, έρημη, κι απ’ το κακό της να ‘χει αφρίσει να ‘χει γίνει αφρός-φέτα και να ‘ναι πολύ συννεφιασμένη. Τέσσερις ελιές έχουνε πιάσει τις τέσσερις γωνίες να φυλάν’ τα μπόσικα, και σε λιλιπούτειες λιμνούλες, αλλού το λάδι αλλού το ξίδι, πού ‘ναι το λαδόξιδο; Πάντως είναι μέσα στο πιάτο, γιατί στο διπλανό τραπέζι το λάδι το φέρανε σε πιπέτα όπως σε χειρουργική επέμβαση.

Τέτοια εντύπωση μου έκανε που ρώτησα τον γκαρσόνι. – Τι είναι αυτό που τρώνε οι από δίπλα; Ιμάμ μπαϊλντί, μου λέει, αλλά με ένα twist στην παραδοσιακή συνταγή. Ρίχνω μια ματιά, ένα τεράστιο πιάτο, σαν δορυφορική κεραία, πάλλευκο, στη μέση κάτι λιγνό και μακρουλό υποκόκκινο κι απάνω ένθεν κακείθεν από μια σταγόνα κάτι σαν φρίσκις. Α, κι ένας κατιφές ολοζώντανος. Μόλις απ’ τη γλάστρα.

Τελικά εγώ δεν θυμάμαι τι παρήγγειλα για πρώτο αλλά μου φέρανε στο πιάτο αυτόν τον πίνακα του Μιρό (φωτογραφία) που το ονομάσανε… «Ντομάτα κουλί με στάλες μελάνι σουπιάς».

Χαιρετώ και… το πώς κρατήθηκα να μη γράψω για τον Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, μόνο εγώ το ξέρω.