O προϊστορικός αλιγάτορας – γίγας που κυνηγούσε και έτρωγε μεγάλα θηλαστικά πριν 12 εκατ. χρόνια

Γιγάντιοι προϊστορικοί κροκόδειλοι κυριαρχούσαν πριν εκατομμύρια χρόνια στην Κολομβία. Το στίγμα τους  βρέθηκε στα οστά μεγάλων φυτοφάγων ζώων. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση στο Journal of Vertebrate Paleontology, ερευνητές εντόπισαν τα πρώτα άμεσα φυσικά αποδεικτικά στοιχεία ότι τεράστιοι κροκόδειλοι κυνηγούσαν ενεργά μεγάλα θηλαστικά στη Λα Βέντα, στην έρημο Τατακόα της Κολομβίας.

Η μελέτη επικεντρώθηκε σε τέσσερα απολιθώματα από τρία μεγάλα φυτοφάγα είδη, στα οποία βρέθηκαν τρυπήματα από δόντια, θρυμματισμένα σημεία και ίχνη συρσίματος. Τα περισσότερα από τα ευρήματα παραπέμπουν σε έναν πιθανό θηρευτή: έναν γιγάντιο κροκόδειλο του γένους Purussaurus, που εκτιμάται ότι ζύγιζε περίπου 1.793 κιλά και είχε μήκος σχεδόν επτά μέτρων.

Ο σημερινός κροκόδειλος σε σύγκριση με τον Πουρούσσαυρο

Για σύγκριση, ο μεγαλύτερος σημερινός κροκόδειλος, ο αλιγάτορας του αλμυρού νερού, φτάνει τα 1.150 κιλά. Ο Purussaurus (Πουρούσσαυρος) ήταν σαφώς πιο βαρύς, μακρύτερος και, όπως αποκαλύπτουν τα απολιθώματα, κυνηγούσε ζώα πολύ μεγαλύτερα από ό,τι τολμούν οι σημερινοί κροκόδειλοι.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν τέσσερα δείγματα από μουσειακές συλλογές της Κολομβίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ, όλα προερχόμενα από τη Λα Βέντα. Πρόκειται για μια από τις καλύτερα διατηρημένες προϊστορικές οικοσυστημικές τοποθεσίες της Νότιας Αμερικής, με 156 καταγεγραμμένα είδη αρχαίων σπονδυλωτών, συμπεριλαμβανομένων εννέα συγγενών των κροκοδείλων.

Ανάμεσα στα ευρήματα ήταν ένα μερικό κρανίο μεγάλου, παχύδερμου ζώου με οπλές, του Pericotoxodon platignathus, που εκτιμάται ότι ζύγιζε 931-982 κιλά. Επάνω στο κρανίο εντοπίστηκε τρύπα διαμέτρου σχεδόν 30 χιλιοστών, χαρακτηριστική των δοντιών ενός μεγάλου κροκόδειλου. Επιπλέον, ένα μερικό οστό ποδιού, πιθανόν του ίδιου είδους αλλά μικρότερου ατόμου, εμφάνιζε πέντε πρόσθετες τρύπες και ρωγμές, δείγμα τεράστιας δύναμης που ασκήθηκε πάνω σε φρέσκο οστό.

Credit: : Oscar Wilson

Για να προσδιοριστεί ποιο προϊστορικό αρπακτικό προκάλεσε τα ίχνη, οι ερευνητές συνέκριναν το μέγεθος και το σχήμα τους με όλους τους πιθανούς θηρευτές του οικοσυστήματος της Λα Βέντα. Εκείνη την εποχή, στη Νότια Αμερική δεν υπήρχαν λιοντάρια, λύκοι ή μεγάλα αρκτοειδή. Τον ρόλο του θηρευτή είχαν μαρσιποφόρα, τεράστια πτηνά και διάφοροι συγγενείς των κροκοδείλων. Μόνο ο Purussaurus διέθετε τόσο μεγάλα, κυλινδρικά δόντια, με διάμετρο που ξεπερνούσε τα 30 χιλιοστά.

Η ανάλυση των διαστάσεων των τρυπών στα οστά σε συνδυασμό με δόντια από μουσειακές συλλογές κατέδειξε απόλυτη ταύτιση με τον Purussaurus. Οι υπολογισμοί της απαιτούμενης δύναμης δαγκώματος έδειξαν τιμές διπλάσιες από αυτές ενός σημερινού αλιγάτορα του αλμυρού νερού.

Σε ένα από αυτά τα οστά, οι ερευνητές εντόπισαν δύο διαφορετικά είδη σημαδιών: στο εσωτερικό, μεγάλες τρύπες από επίθεση Purussaurus, ενώ στο εξωτερικό, μια μικρή οβάλ εσοχή με δέκα λεπτές, παράλληλες γρατσουνιές, που αποδίδονται σε μικρότερο, χερσαίο συγγενή κροκόδειλου με πριονωτά δόντια, πιθανότατα τον Langstonia huilensis. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο Purussaurus επιτέθηκε πρώτος στο ζώο, ενώ ο Langstonia τράφηκε αργότερα από τα υπολείμματα.

Τα τρία από τα τέσσερα δείγματα εμφάνιζαν δαγκώματα γύρω από το κεφάλι και τη σιαγόνα, το ίδιο σημείο που στοχεύουν οι σημερινοί κροκόδειλοι όταν επιτίθενται σε μεγάλα θηράματα κοντά στο νερό. Κανένα από τα σημάδια δεν έδειχνε ίχνη επούλωσης, γεγονός που υποδεικνύει ότι το τραύμα προκλήθηκε τη στιγμή του θανάτου.

Οι μακρινοί συγγενείς των κροκόδειλων ήταν οι κυρίαρχοι θηρευτές στην Αμερική

Πριν ενωθούν η Βόρεια και η Νότια Αμερική, τα οικοσυστήματα της Νότιας Αμερικής λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά από σήμερα. Τα μεγάλα φυτοφάγα ήταν πολυάριθμα, αλλά οι θηρευτές τους δεν ήταν λύκοι ή μεγάλα αιλουροειδή. Τον ρόλο αυτό αναλάμβαναν συγγενείς των κροκοδείλων, γιγάντια πτηνά και μαρσιποφόρα αρπακτικά.

Σήμερα, οι κροκόδειλοι του Νείλου και του αλμυρού νερού κυνηγούν μεγάλα θηλαστικά, όπως βοοειδή, βουβάλια, ακόμη και ιπποπόταμους. Ο Purussaurus φαίνεται πως κάλυπτε το ίδιο οικολογικό κενό στη Λα Βέντα, αλλά σε κλίμακα που ξεπερνά κάθε σύγχρονο είδος. Η συγκεκριμένη μελέτη παρέχει σπάνια, άμεση αποδεικτική μαρτυρία για τη σχέση θηρευτή-θηράματος, αποτυπωμένη σε οστά που διέσωσαν την ιστορία τους για δώδεκα εκατομμύρια χρόνια.

Απόδοση από studyfinds.com