Ρετάλια

Στης Χαριλάου Τρικούπη το πεζοδρόμιο / βγείτε κύριε Ανδρουλάκη· / έρχονται μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι / του κυρίου Χουρδάκη…

Το τετράστιχο, με τον τρόπο του Μανούσου Φάσση, το δημοσίευσε διαδικτυακώς ένας φίλος μου. Πολύ αισιόδοξος άνθρωπος. Πιστεύει ότι το χιούμορ και η πνευματικότητα είναι κατανοητά μεγέθη από τους πολιτικούς. Κι ότι μια πνευματώδης πλάκα θα μπορούσε να κάνει τον Νίκο Ανδρουλάκη να σκεφτεί λίγο βαθύτερα τις επιλογές του.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θεωρεί επιτυχία τη μεταγραφή στο κόμμα του βουλευτή Θεσσαλονίκης, Μιχάλη Χουρδάκη. Θεωρεί εμπλουτισμό του κόμματος, στερέωση μιας βάσης ψηφοφόρων και εγγύηση περισσότερης αποτελεσματικότητας τον ερχομό ενός σχετικώς νεόκοπου πολιτικού που μπήκε στη Βουλή μέσω του κόμματος της Ζωής Κωνσταντοπούλου – ενός κόμματος διαμαρτυρίας.

Ο Μιχάλης Χουρδάκης έγινε βουλευτής ανεμίζοντας μια σημαία ευκαιρίας – το έκανε μάλιστα οικογενειακώς, αφού μαζί του, το 2023, εξελέγη με το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και η μητέρα του. Η βασική του πρόταση ήταν ένας εθνικόφρων αντισυστημισμός.

Συντονίστηκε με την προσπάθεια συναισθηματικής υποκατάστασης του ευνόητου αιτήματος των πολιτών για δικαιοσύνη, γι’ αυτό άλλωστε επέλεξε το συγκεκριμένο κόμμα. Επιπλέον, κατηγόρησε τις «δεσπόζουσες» δυνάμεις ότι υποβαθμίζουν τον πολιτικό λόγο και επιτέθηκε στη συμφωνία των Πρεσπών, ενώ κατηγορούσε την κυβέρνηση για υποχωρήσεις στα λεγόμενα εθνικά θέματα.

Ηθελε να τρουπώσει, που λένε και στις ελληνικές ταινίες – και τρούπωσε. Βρέθηκε μάλιστα πρώτος στη λίστα της Α΄ Θεσσαλονίκης, εκλεκτός της αρχηγού. Λίγο καιρό μετά ανεξαρτητοποιήθηκε, βρήκε ανοιχτή την πόρτα του Κασσελάκη ώσπου, τελικά, να βρει την Ιθάκη του στο ΠΑΣΟΚ. Ωραία Οδύσσεια, κράτησε μόλις τρία χρόνια.

Αυτό είναι πολιτική; Να μαζεύεις από τις εκπτώσεις στα αζήτητα; Ερήμην των ιδεών σου, ερήμην του λόγου σου και, τελικά, ερήμην των πολιτών; Δεν μεγαλώνουν με αυτόν τον τρόπο τα κόμματα. Απλώς, με αυτό τον τρόπο μετατρέπονται σε σημαία ευκαιρίας. Σε ανυπόληπτα μορφώματα, ξεκομμένα από τους πολίτες.

Χωρίς ιδέες, με πρόσωπα εκ μεταγραφής χωρίς προσωπική ιστορία, χωρίς την υποχρέωση μιας συνέπειας, το ΠΑΣΟΚ γίνεται ένας μηχανισμός αλλοτρίωσης.

Αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετό να υιοθετήσει τις ιδέες και τις πρακτικές ενός ριζοσπαστικού λαϊκισμού για να ξαναβρεί τη θέση του σε έναν νέο δικομματισμό. Δυστυχώς, εξίσου αδύνατον είναι να φτιάξεις κόμμα με ρετάλια.

Τι μένει; Η πλάκα. Μαθαίνω ότι στην ουρά βρίσκονται ο ναύαρχος Αποστολάκης, η Γιώτα Πούλου, η Ολυμπία Τελιγιορίδου… Ως τις επόμενες μεταγραφές, αντί μόσχου σιτευτού, προτείνω ένα θριαμβικό τετράστιχο για τη βασίλισσα της επερχόμενης επανεισδοχής, της Θεοδώρας Τζάκρη:

Γιατί ακούγονται ζητωκραυγές στη Χαριλάου Τρικούπη; / Γιατί ανεμίζουν πράσινες σημαίες μέχρι την άκρη; / Ολη η Πέλλα παραληρεί / πίσω από την κυρία Τζάκρη.

Με τις υγείες μας.