Μάρμαρα

Υπάρχει κάποιος «κορυφαίος αξιωματούχος της ελληνικής κυβέρνησης», ο οποίος μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν σταματά να σκέφτεται στρατηγικά, η αυγουστιάτικη χαλαρότητα δεν τον επηρεάζει. Ετσι, κατέληξε σε ένα «ιδιοφυές» σχέδιο. Η άοκνη πνευματική του προσπάθεια είχε σαν αποτέλεσμα μια ιδέα που θα εξασφαλίσει στη χώρα και τα Μάρμαρα του Παρθενώνα και μια προνομιακή σχέση με τον πλανητάρχη.

Αυτός, λοιπόν, μίλησε στο Breitbart, το ακροδεξιό Mέσο που λειτουργεί σαν πυλώνας του MAGA, προκειμένου να πληροφορήσει τους αναγνώστες του (στους οποίους φυσικά συγκαταλέγεται ο αμερικανός πρόεδρος) πως αν ο Τραμπ βοηθήσει την Αθήνα στην επίτευξη συμφωνίας με τους Βρετανούς για την επιστροφή των Γλυπτών, «θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία για χιλιάδες χρόνια».

Στο δημοσίευμα παρατίθεται κι απόσπασμα από συνέντευξη που είχε δώσει στο σάιτ, νωρίτερα φέτος, ο «ιστορικός», υπουργός κι αντιπρόεδρος της ΝΔ (παραδόξως, παραλείπει να επισημάνει και θαυμαστής του POTUS). Σε αυτό, ο Αδωνις Γεωργιάδης δηλώνει σίγουρος ότι ως «φυσικός ηγέτης του δυτικού κόσμου», έχει τη δυνατότητα να «πιέσει τη βρετανική κυβέρνηση να κάνει τη σωστή κίνηση». Παρακάτω, ο γαλάζιος γραμματέας διατρανώνει την ίδια πεποίθηση με τον κορυφαίο κυβερνητικό αξιωματούχο της εισαγωγής του άρθρου – σημειώνοντας «ο πρόεδρος Τραμπ, σαν αληθινός ηγέτης της Δύσης, έχει την ευκαιρία να αφήσει μια κληρονομιά που θα αντέξει αιώνες».

Αδυναμία

Δεν είναι η πρώτη φορά που κυβερνητικοί και νεοδημοκράτες διαγκωνίζονται για την εύνοια του νυν ενοίκου του Οβάλ Γραφείου, αραδιάζοντας φιλοφρονήσεις που θωπεύουν τον εφηβικό ναρκισσισμό του. Από την επανεκλογή του κι έπειτα, κλίνουν το γόνυ στην ιδεολογία που ενσαρκώνει σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Εντάξει, το δέος που τους προκαλεί, αμπαλάρεται με διπλωματικό ρεαλισμό (με επισημάνσεις για τη σημασία των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή και το βάθος των ελληνοαμερικανικών σχέσεων), ώστε να λανσάρεται ως έξυπνη τακτική εξωτερικής πολιτικής, η οποία στοχεύει στην ενίσχυση του γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας.

Οι γκρούπις του Τραμπ εδώ παραμένουν κοντόφθαλμοι, βέβαια. Ποντάρουν στη συμβολή του στην εθνική υπόθεση χωρίς να συνυπολογίζουν πόσους παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής έχει απομακρύνει – ακόμη και απειλώντας τους – πάνω σε μια κρίση μεγαλείου. Ούτε μετράνε πόσους πολέμους ισχυρίζεται ότι έχει τελειώσει, ενώ δεν έχει πετύχει τον ουσιαστικό τερματισμό κανενός. Δεν λαμβάνουν καν υπόψη τη γνώμη του εγχώριου συντηρητικού ακροατηρίου για εκείνον – η πλειονότητα του οποίου τον θεωρεί τουρκόφιλο. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως οι κολακείες αλλάζουν τις «πολιτικές» του. Αντιθέτως, στο συναλλακτικό σύμπαν που ζει, εκπέμπουν αδυναμία – κι η αδυναμία είναι πάντα εκμεταλλεύσιμη.