Πετροπόλεμος στα θερινά

Από το 1987 που ασχολούμαι με το κινηματογραφικό ρεπορτάζ στην Ελλάδα, θα πρέπει να έχω γράψει εκατοντάδες κείμενα για τα θερινά σινεμά, τη νοσταλγία τους, τη μοναδικότητά τους και το πώς το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη «Τα θερινά σινεμά» έχει συνδεθεί μαζί τους – τόσο που για να είμαι ειλικρινής κάποια στιγμή άρχισα να μην το αντέχω (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Εχω αναφερθεί στη γοητεία που το θερινό σινεμά προκαλεί στον τουρίστα, στη παγκόσμια δημοσιότητα που κάποια σινεμά έχουν πάρει με παρουσιάσεις σε τηλεοπτικά δίκτυα όπως το CNN (το Σινέ Θησείο για παράδειγμα), όπως και για τον πανζουρλισμό στα social media που κάποια θερινά είχαν την τύχη να προκαλέσουν όπως για παράδειγμα το ιστορικό Cine Paris στην Πλάκα που πριν από μερικά χρόνια άνοιξε ξανά και θριαμβεύει χάρη στην καλή δουλειά της ομάδας του Cinobo που έχει αναλάβει τη διαχείρισή του. Ακόμα και σήμερα γράφω διθυράμβους για τις προσπάθειες που εξακολουθούν να γίνονται, καθώς το θερινό σινεμά έχει «ανέβει» πολύ. Προσφάτως, η ομάδα του Cinobo, έδωσε νέα ζωή σε έναν κινηματογράφο που κινδύνευε να εγκαταλειφθεί οριστικά. Μέσα στον τρέχοντα Ιούλιο, το Σινέ Νέα Μασκώτ στο Πάρκο Ηρώων Εθνικής Αμυνας, μετονομάστηκε σε Cinobo Μασκώτ και άνοιξε για το κοινό πλήρως ανακαινισμένο.

Επίσης, φέτος οι υπεύθυνοι του Σινέ Τριανόν επέκτειναν τη δραστηριότητά τους εκτός πρωτεύουσας, παρουσιάζοντας το Σινέ Αφαία, έναν ολοκαίνουργιο θερινό κινηματογράφο στην Αγία Μαρίνα Αίγινας. Το ιστορικό πάλαι ποτέ Σινέ Μαρίνα ανακαινίστηκε εκ βάθρων, απέκτησε νέο εξοπλισμό, νέα ταυτότητα, νέο όνομα και νέο όραμα. Από τις 9 Ιουλίου, το καινούργιο Σινέ Αφαία υποδέχεται το κοινό σε έναν χώρο σχεδιασμένο ώστε να προσφέρει μια κινηματογραφική εμπειρία που «δεν έχει προηγούμενο» όπως υπόσχονται οι υπεύθυνοι της αίθουσας. Ολα αυτά που συμβαίνουν στον χώρο των θερινών σινεμά είναι άκρως αισιόδοξα και οι προσπάθειες άξιες προβολής. Ωστόσο, πίσω από τη λάμψη των θερινών σινεμά υπάρχει και το σκοτεινό παρασκήνιο που συνήθως παραμένει στο παρασκήνιο και δεν φωτίζεται όσο θα έπρεπε. Αυτό που δεν έχω γράψει τόσα χρόνια και ίσως ήρθε η ώρα, είναι τα περί βασάνων που πολλοί από τους ανθρώπους που διαχειρίζονται τα θερινά σινεμά τραβούν κάθε καλοκαίρι. Τα περιστατικά είναι πάμπολλα και μια αναφορά  σε ορισμένα από αυτά αξίζει τον κόπο, χωρίς ωστόσο την ονομασία των θερινών, για τους ευνόητους λόγους.

Για ένα μεγάλο διάστημα, ο υπεύθυνος μιας αίθουσας ανάμεσα στην περιοχή των Αμπελοκήπων και του Ψυχικού δεχόταν μέρα παρά μέρα την επίσκεψη της αστυνομίας από τη στιγμή που ξεπερνιέται η 11η ώρα μ.μ. που τυπικά σημαίνει έναρξη κοινής ησυχίας (άρα διατάραξή της). Ο άνθρωπος αυτός είχε φτάσει στο σημείο να χαμηλώνει τόσο πολύ τον ήχο που μια φορά ρώτησε την αστυνομία αν η καταγγελία έγινε από κάποιον από τους θεατές επειδή δεν άκουγε! Και σαν να μην έφτανε αυτό, στην ίδια περιοχή την «μπάλα» πήρε ένα περίπτερο που τα βράδια έβγαζε καρέκλες και τραπεζάκι για κάποιους γνωστούς που κάθονταν εκεί και κουβέντιαζαν. Η αστυνομία τα μάζεψε και είπε στον περιπτερά ότι επιτρέπεται να βγάζει έξω μόνο μία καρέκλα.

Ξέρετε αλήθεια ότι ένα σινεμά στο Κολωνάκι κατάφερε να επιβιώσει έπειτα από ολόκληρες δικαστικές διαμάχες με γείτονες που δεν ήθελαν τη λειτουργία του; Και όμως είναι αλήθεια. Ξέρετε ότι υπάρχουν αίθουσες στο κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο που κατά τη διάρκεια προβολών έχουν δεχθεί πέτρες απέξω; Και όμως έτσι μου είπαν. Επίσης, έχει συμβεί να πετάξουν και αβγά. Το ξέρετε ότι ο υπεύθυνος μιας θερινής αίθουσας μπορεί να βρεθεί στο αυτόφωρο άπαξ και γίνει καταγγελία; Εχει συμβεί πολλές φορές. Το ξέρετε ότι αίθουσες των οποίων οι οθόνες έχουν κοντινή πρόσβαση με τα μπαλκόνια των γύρω πολυκατοικιών προτιμούν να μην εντάσσουν στο πρόγραμμά τους ταινίες με σκληρή βωμολοχία (π.χ. του Γιάννη Οικονομίδη), διότι αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα με τους γείτονες;

Εν τέλει η απόλυτη ασφάλεια σε μια ανοιχτή αίθουσα υπάρχει αν αυτή η αίθουσα βρίσκεται απομονωμένη σε ένα… δάσος όπου κανείς δεν ενοχλείται (και υπάρχουν κάποιες ευτυχώς). Να λοιπόν ποια είναι η σκληρή πραγματικότητα πίσω από το αγιόκλημα και το γιασεμί του Κηλαηδόνη στη χώρα όπου υποτίθεται ότι τα θερινά σινεμά αποτελούν «οάσεις πολιτισμού».