Χάσμα ενθουσιασμού
«Βοήθεια, οι κομμουνιστές!» κραύγασε ο πρόεδρος Τραμπ σε ομιλία του την περασμένη Παρασκευή στην ετήσια σύνοδο της «Συμμαχίας για την Πίστη και την Ελευθερία». Ο αμερικανός πρόεδρος δεν ανησυχεί για τον ίδιο ή για το κόμμα του, αλλά για τη χώρα, που αντιμετωπίζει τη «σοβαρότερη απειλή στην ιστορία της» λόγω της άλωσης του Δημοκρατικού Κόμματος από τους «κομμουνιστές». Λίγο αργότερα, ο πρόεδρος της Συμμαχίας Ραλφ Ριντ, στενός σύμμαχος του Τραμπ, έδινε μια πειστική εξήγηση για την αγωνία του τελευταίου, επισημαίνοντας ότι το «χάσμα ενθουσιασμού» που χωρίζει τους Ρεπουμπλικανούς από τους Δημοκρατικούς φτάνει τις 11-14 μονάδες.
«Βοήθεια, η γενιά Ζ!» αναφώνησε τις προάλλες ο Economist, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την κακεντρεχή διαπίστωσή του ότι ο σοσιαλισμός δεν «πουλάει» πλέον στην Ευρώπη και ότι αν παραιτηθεί ο Σάντσεθ στην Ισπανία, οι μοναδικοί εναπομείναντες σοσιαλδημοκράτες θα είναι ο Ρόμπερτ Αμπέλα στη Μάλτα, που δεν τον λες και ηγέτη, και η Μέτε Φρέντερικσεν στη Δανία, που σε πολλά θέματα είναι πιο δεξιά κι από τους δεξιούς. Ομως, να, ξαφνικά εμφανίζονται οι νέοι, που αντί να δημιουργήσουν θέλουν να πάρουν, που τάσσονται υπέρ της φορολόγησης των δισεκατομμυριούχων και του μεγαλύτερου κρατικού ελέγχου, και που αν δεν παταχθούν θα απειλήσουν την ευημερία μας.
Η ανησυχία του περιοδικού είναι λογική, παρατηρεί ο διευθυντής της RootsAction Νόρμαν Σόλομον στην Guardian: αρκετοί από τους μετόχους του είναι δισεκατομμυριούχοι.
«Βοήθεια, οι υποκριτές!» ανέκραξε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, κατηγορώντας τον Αλέξη Τσίπρα ότι σήμερα θέλει να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο, ενώ όταν κυβερνούσε φορολογούσε τους συνταξιούχους και άφηνε τους εφοπλιστές ανενόχλητους. Πράγματι, πολλά στελέχη της ΕΛΑΣ δείχνουν να ακολουθούν την προαναφερθείσα Γενιά Ζ, ζητώντας την επιβολή υψηλού φόρου στα κότερα, τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού, τις πισίνες και γενικότερα την «υπερπολυτελή διαβίωση». Και αυτές οι προτάσεις μπορεί να κάνουν «γκελ» σε ένα κομμάτι της κοινωνίας, κυρίως τα λαϊκά στρώματα που βλέπουν την ακρίβεια να καλπάζει ή τους νέους που βλέπουν το όνειρο της απόκτησης στέγης να απομακρύνεται.
Ο Χρήστος Κακλαμάνης του ΠΑΣΟΚ, έτσι, δεν έχει εντελώς δίκιο όταν λέει (Ertnews) ότι η σοσιαλδημοκρατία «έχει αποτύχει να προτείνει απτές, συγκεκριμένες και μετρήσιμες λύσεις στους πολίτες». To ότι η κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας δεν απειλείται οφείλεται περισσότερο στην πολυδιάσπαση της αριστερής αντιπολίτευσης παρά στην ανυπαρξία προτάσεων. Το ότι ο στόχος της νίκης «έστω και με μια ψήφο διαφορά» έχει δυσκολέψει πάρα πολύ για το κόμμα του, όπως παραδέχθηκε ο Κακλαμάνης, δεν οφείλεται μόνο στην έφοδο του Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό, αλλά και στα πολλά πρόσωπα που παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ, με πολύ κόσμο να πιστεύει ότι αν πάνε έτσι τα πράγματα, μετά τις εκλογές η Διαμαντοπούλου θα πάει στη Νέα Δημοκρατία και ο Δούκας στην ΕΛΑΣ.
Ενδιαφέρων πολιτικός δείκτης το «χάσμα ενθουσιασμού». Αλλά χωρίς εφαρμογή στην Ελλάδα.