Πού να ξέραμε

To σκάνδαλο. Kάλεσαν τους Ταλιμπάν με επιστολή που έστειλαν εν κρυπτώ στις αρχές του περασμένου μήνα. Συναντήθηκαν προχθές μαζί τους σε κάποιο σημείο των Βρυξελλών που δεν ανακοινώθηκε. Μυστική παρέμεινε και η σύνθεση της φιλοξενούσας αντιπροσωπείας, το μόνο που μάθαμε είναι ότι εκπροσωπήθηκαν η ΕΕ και 15 χώρες-μέλη της. Το θέμα που συζητήθηκε δεν ήταν, ας πούμε, τα δικαιώματα των γυναικών στο Αφγανιστάν, αλλά το πράσινο φως των Ταλιμπάν για την επιτάχυνση της επιστροφής χιλιάδων αφγανών προσφύγων στη χώρα τους. Υποτίθεται ότι πρόκειται για πρόσφυγες που έχουν καταδικαστεί για διάφορα εγκλήματα, αλλά η λεπτομέρεια αυτή δεν αναφέρεται στις σχετικές ανακοινώσεις.

Το παράδειγμα. Κλέβοντας τη δόξα από τον Πλεύρη, η Γερμανία κερδίζει τον τίτλο του μπροστάρη αυτής της επιχείρησης. Είναι η μόνη χώρα που έχει δεχθεί την απαίτηση των Ταλιμπάν να τοποθετήσουν δικό τους πρεσβευτή (στις υπόλοιπες παραμένουν οι διπλωμάτες από το προηγούμενο καθεστώς), κάτι που της χάρισε το προνόμιο να μπορεί να φορτώνει τους ενοχλητικούς πρόσφυγες σε τσάρτερ και να τους ξαποστέλνει στην Καμπούλ.

Οι δικαιολογίες. «Είναι σημαντικό να κάνουμε διάλογο με τους Ταλιμπάν, έστω και για να βελτιώσουμε την κατάσταση των Ευρωπαίων, αλλά και των αιτούντων άσυλο» δήλωσε ο επίτροπος Μετανάστευσης Μάγκνους Μπρίνερ. Αλλά η φωνή του πνίγηκε από τις άναρθρες κραυγές των ακροδεξιών στο Ευρωκοινοβούλιο: «Send them back! Send them back»!

Η συνενοχή. «Η απόφαση να προσκληθεί, έστω και για μέρα, μια αντιπροσωπεία των Ταλιμπάν στις Βρυξέλλες μπορεί να θεωρείται από ορισμένους στην Ευρώπη μια πρακτική ή διπλωματική κίνηση. Για μένα όμως, ως αφγανή γυναίκα και δημοσιογράφο, έχει ένα πολύ βαθύτερο και ανησυχητικότερο περιεχόμενο. Δεν πρόκειται μόνο για μια πολιτική συνάντηση, αλλά για την επικίνδυνη νομιμοποίηση όσων έχουν στερήσει από τις γυναίκες τα θεμελιώδη δικαιώματά τους και τις έχουν εκδιώξει από τα πανεπιστήμια, τους χώρους εργασίας, τη δημόσια ζωή (…) Η Ευρώπη δεν πρέπει να κανονικοποιήσει τους Ταλιμπάν. Δεν πρέπει να ξεχάσει τις γυναίκες του Αφγανιστάν. Δεν πρέπει να επιτρέψει ο πραγματισμός να μετατραπεί σε συνενοχή». (Χαντίζα Αμίν, αφγανή δημοσιογράφος, πρόσφυγας στην Ισπανία από το 2021).

Η απόφαση. Τον περασμένο Μάρτιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η Σουηδία δεν μπορεί να στείλει πίσω στο Αφγανιστάν τον D.M., από την εθνότητα των Χαζάρων, καθώς υπάρχει κίνδυνος να πέσει θύμα απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης.

Η ατάκα. «Το πρόβλημα δεν είναι η μετανάστευση, αλλά εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η μετανάστευση είναι πρόβλημα» (Χόρχε Βόλπι, μεξικανός μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος, γνωστός στην Ελλάδα από το βιβλίο του «Αναζητώντας τον Κλίνγκσορ», εκδ. Ωκεανίδα).

Η ντροπή. Kοντεύουν πέντε χρόνια από τότε που παρακολουθούσαμε ντροπιασμένοι την αποχώρηση των τελευταίων αμερικανών στρατιωτών από το Αφγανιστάν και την παράδοση της χώρας στον σκοταδισμό. Πού να ξέραμε.