Ο παθητικός… θεατής που γίνεται διεκδικητής

Υπάρχουν στιγμές που ένας σύλλογος για να καταλάβει ποιος πραγματικά είναι, χρειάζεται απλώς να θυμηθεί τον εαυτό του. Και ο Παναθηναϊκός, τα τελευταία χρόνια, αυτό ακριβώς παλεύει να κάνει. Να επιστρέψει στο ιστορικό του μέγεθος.

Ο Παναθηναϊκός είναι πολύ μεγάλος σύλλογος για να ετεροπροσδιορίζεται. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξοδεύει την ενέργειά του στο τι κάνουν οι άλλοι. Η δική του αποστολή είναι να δυναμώνει παντού. Να οργανώνεται καλύτερα. Να λειτουργεί με αυτοπεποίθηση. Να μπαίνει στις «μάχες» χωρίς φόβο. Να πείθει τους ποδοσφαιριστές ότι το «τριφύλλι» δεν είναι απλώς μία επιλογή, αλλά προορισμός.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι τελευταίες κινήσεις στο μεταγραφικό μέτωπο. Η απόκτηση παικτών που απασχόλησαν έντονα την ελληνική αγορά και βρέθηκαν στα ραντάρ όλων των μεγάλων ομάδων δεν είναι τυχαία υπόθεση. Είναι ένδειξη αλλαγής συμπεριφοράς. Ο Παναθηναϊκός δεν παρακολουθεί απλώς τις εξελίξεις. Παρεμβαίνει. Διεκδικεί. Κλείνει υποθέσεις. Η περίπτωση του Ανδρέα Τεττέη ήταν το πρώτο μήνυμα.

Ακολούθησε ο Σαντίνο Αντίνο. Και τώρα, με κινήσεις όπως αυτές των Ετιέν Καμαρά και Τριαντάφυλλου Τσάπρα, γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο ότι ο Παναθηναϊκός δεν θέλει να είναι θεατής στις σημαντικές υποθέσεις της αγοράς. Θέλει να είναι πρωταγωνιστής.

Τα χρόνια της παθητικότητας και της αδυναμίας άφησαν πληγές που δύσκολα ξεχνιούνται, αλλά πλέον δείχνουν να ανήκουν σε μια εποχή που ο Παναθηναϊκός θέλει να αφήσει πίσω του. Και αυτό θα έχει τεράστια σημασία για έναν οργανισμό που ταλαιπωρήθηκε, που έζησε περιόδους εσωστρέφειας, που συχνά έμοιαζε να αρκείται σε ρόλο παρατηρητή. Δεν ταιριάζει στην ιστορία του Παναθηναϊκού, στο μέγεθός του, στον κόσμο του. Και είναι φανερό ότι το «τριφύλλι» επιχειρεί να χτίσει ξανά βάσεις ισχύος.