Η μνήμη του χρυσόψαρου

Τουλάχιστον τα χρυσόψαρα έχουν μια δικαιολογία.

Εμείς τι δικαιολογία έχουμε;

Πώς μπορούμε να ξεχνάμε ζητήματα ζωής και θανάτου;

Οχι της δικής μας, αλλά των απογόνων μας, αυτών για τους οποίους δουλεύουμε νυχθημερόν, για τους οποίους δίνουμε και τη ζωή μας… αλλά δεν βάζουμε ούτε μία υπενθύμιση στο κινητό μας…

Να μια τρελή ιδέα: να φτιάξουμε ένα app που… Βρε για μαζευτείτε και σοβαρευτείτε λιγάκι…

Εχουμε και λέμε:

Η κλιματική κρίση είναι εδώ για να μείνει.

Δεν υπάρχει εμβόλιο για να λήξει σε μερικά χρόνια.

Θα μείνει μαζί μας για πολλές δεκαετίες, ίσως και κάποιους αιώνες.

Και δεν μαζεύεται πια. Ολη η προσπάθεια είναι μήπως και περιορίσουμε την καταστροφή και τη διάρκειά της.

Η θερμοκρασία θα ανέβει ακόμη περισσότερο και οι σημερινές επιστημονικές εκτιμήσεις λένε θα φτάσει κοντά στους τρεις βαθμούς στα τέλη του αιώνα.

Αιώνα;

Και κάπου εδώ φυσικά το χάνουμε: άμα πεις αιώνα, έχασες το ενδιαφέρον του κοινού. «Σώπα, ρε φίλε, μου μιλάς για τα τέλη του αιώνα… εγώ δεν ξέρω αν θα ξυπνήσω αύριο».

Είναι ένα επιχείρημα. Ισως όχι απόλυτα επιστημονικό, αλλά είναι ένα επιχείρημα. Που σημαίνει πως πρέπει να το πιάσουμε κάπως αλλιώς.

Η ουσία είναι, όμως, ότι υπάρχουν χιλιάδες παραπλανητικά θέματα τα οποία αποσπούν την προσοχή μας, η οποία δεν θέλει και πολύ για να αποσπαστεί φυσικά.

Θέματα που μας έρχονται από αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου που κρατάμε όλοι στα χέρια μας και τα εμπιστευόμαστε γιατί δεν βλέπουμε ποιος είναι από την άλλη μεριά για να ψυλλιαστούμε και λίγο…

Και πού να αναλάβει πλήρως τα ηνία η ΑΙ.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας.

Είναι ένας άνισος αγώνας.

Από τη μια επιστήμονες των κοινών πανεπιστημίων και από την άλλη η επιστήμη του ενός και μοναδικού πλανητάρχη που λέει και κάνει ό,τι θέλει χωρίς αιτιολόγηση, τεκμηρίωση, στοιχεία και (άραγε γιατί;) όλοι σιωπούν, στην καλύτερη, γιατί πολλοί χειροκροτούν.

Αντί να κλαίμε (λέμε τώρα) στο μνημόσυνο των ορυκτών καυσίμων, λόγω των επιταγών της κλιματικής επιστήμης, ζούμε το πάρτι της μεγαλύτερης επιστροφής τους που δεν έχει σταματημό, όπως άλλωστε και τα κέρδη τους (ψάξτε στο σάιτ του ΔΝΤ για τα τρισεκατομμύρια επιδοτήσεων του λόμπι των ορυκτών καυσίμων…).

Και έτσι ο βασιλιάς συνεχίζει ασταμάτητος, αφού δεν βρέθηκε ούτε ένα παιδάκι να αναφωνήσει «Ο βασιλιάς είναι γυμνός!».

Με αυτά και με τα άλλα, πού να μείνει μνήμη για κλιματική κρίση.

Δεν βοηθάει και κανείς, βρε παιδί μου. Τόσες συζητήσεις στα δημόσια πάνελ και ούτε ένας να πει μια λέξη για την επερχόμενη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του ανθρώπου. Αναγνωρίζω πόσο σοβαρά είναι τα θέματα που συζητιούνται. Κι εγώ με δυσκολία κρατιέμαι να μη γράψω για τα ονόματα των νέων κομματικών σχηματισμών…

Τι θυμήθηκα τώρα:

Θυμήθηκα, πέρυσι τον Σεπτέμβρη που ξυπνήσαμε όλοι μια μέρα με τη λειψυδρία καρφωμένη στο μυαλό και στην ξεραμένη γλώσσα.

Τι θα απογίνουμε; Θα πούμε το νερό νεράκι! Θα διψάσουμε! Θα ξεραθούν τα πάντα! Θα μεταναστέψουμε!

Συζητήσεις επί συζητήσεων, ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ, αγωνία, άγχος, έγνοια…

Και μετά ήρθε ο χειμώνας κι έβρεξε, και μάλιστα έβρεξε καταρρακτωδώς, και πλημμύρισαν οι δρόμοι, ξηλώθηκε η άσφαλτος, παρασύρθηκαν σπίτια, δεν άφησαν τίποτα όρθιο οι πλημμύρες. Τα πήραν όλα και μαζί και τη μνήμη μας.

Σήμερα, παρατηρώ στη γειτονιά μου κάθε πρωί μια συμπαθητική κυρία έξω από κάποιο μαγαζί, με ένα λάστιχο στο χέρι, να κυνηγάει τα φύλλα που έχουν πέσει κάτω και λίγο παρακάτω το ίδιο κάποιος κύριος… Ούτε σκέψη για το νερό που σπαταλιέται χωρίς κανένα λόγο.

Και γιατί να κάνει τη σκέψη που πρέπει; Του το ‘πε κανείς;

Στα δεκάδες πολιτικά πάνελ έμεινε χρόνος για τέτοια θέματα;

Το καλοκαίρι μάς περιμένει στη στροφή, θα χτυπήσουν και πάλι τα σαρανταπεντάρια.

Λέτε να θυμηθούμε την κλιματική αλλαγή;

Για πόσο;