Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή

«Θες να σε βγάλω, να σου κάνω το τραπέζι;»

«Ποιο;»

«Συγκεντρώσου, Ελένη! Τι έχεις φάει όλη μέρα;»

«Στάσου να θυμηθώ. Πέντε φράουλες και μια κονσέρβα τόνου. Σαν άχυρο ήταν».

«Βάζουμε λαδολέμονο στον τόνο. Πόσα τσιγάρα κάπνισες;»

«Ρώτα με και για τους καφέδες που ήπια!»

«Μπάνιο από πότε έχεις να κάνεις;»

«Σου μυρίζω;»

«Φοράς απλώς τα ίδια ρούχα με προχθές».

«Δεν έχω ακόμα κατεβάσει τα καλοκαιρινά».

«Οι δικοί σου δεν ανησυχούν;»

«Δείχνουν κατανόηση…».

Ισχύει. Ο άντρας της αποκλείεται να μην έχει καταλάβει – θα αγιάσει ο άνθρωπος. Εκτός και αν απλώς αδιαφορεί. Ισως η Ελένη να προτιμούσε κατά βάθος να είχε έναν σύζυγο ζηλιάρη, ελεγκτικό, να την έπρηζε – «τι έχεις;» και «τι έχεις;» – «τα έσπασα με τον γκόμενό μου!» να του έλεγε στο τέλος. «Και είμαι ράκος…». Ισως με τη σιωπή του να την τιμωρεί.

«Εσύ τον άφησες» της υπενθυμίζω.

«Ξέρεις πόσο πιο ζόρικο είναι αυτό; Επρεπε όμως να σπάσω τον φαύλο κύκλο. Είχε βγει η φάση εκτός ελέγχου. Σχεδόν πλέον μισιόμασταν…».

«Αρα;»

«Αρα μπράβο μου…».

Ξανακλείνεται στον εαυτό της. Ξανακαρφώνει το βλέμμα της στην απέναντι πολυκατοικία.

«Στο φαρμακείο πηγαίνεις;»

«Μάλιστα. Και πιέσεις παίρνω και ενέσεις κάνω. Και τον πόνο μου λέω στη βοηθό μου, όταν δεν έχουμε πελάτη. Την έχω γκαγκανιάσει την κοπέλα. Θα της δώσω μπόνους»!

«Πόσος καιρός έχει περάσει;»

«Συμπληρώνονται σαράντα μέρες. Τις μέτρησα το πρωί μία-μία».

«Ωραία. Καν’ του αρχιερατικό μνημόσυνο και προχώρα»!

Ξάφνου θυμώνει. Τινάζεται από την πολυθρόνα, πιάνει τα μαλλιά της, για μια στιγμή νομίζω πως θα τα τραβήξει, πως θα μαδηθεί. Τα μαζεύει κότσο.

«Τι θα απογίνω, Θεέ;» βγάζει στεντόρεια φωνή. Δεν έχει παραφρονήσει, διατηρεί, ίσα – ίσα, το χιούμορ της. «Αμα δεν έδινε η Αννα πανελλαδικές, δεν θα άντεχα, θα της άνοιγα την καρδιά μου…».

«Τι εντύπωση θα σχημάτιζε για τη μάνα της;»

«Πως παραμένει φλογερή;»

«Πως εδώ και δυο χρόνια τα είχε με τον μαθηματικό της; Και τους φλόμωνε όλους στα ψέματα;»

«Δεν παραμέλησα την κόρη μου λεπτό. Ο έρωτας αντιθέτως μου έδινε τέτοιο κέφι, τέτοια δύναμη που ήμουν πιο στοργική από ποτέ…».

«Μήπως κώλωσες;»

«Σοβαρολογείς;». Το μάτι της ξάφνου γυαλίζει. «Να τα βροντήξω όλα και να φύγω με τον Νικήτα; Να του διαλύσω το σπίτι, να εγκαταλείψει τη γυναίκα, τα παιδάκια του;»

«Τα λυπήθηκες;»

«Τον εαυτό μου προστάτευσα. Ούτε έξι μήνες δεν θα κράταγε. Αλλο να συναντιέστε στα κλεφτά, να ζείτε το πάθος, άλλο να σε τρώει στη μάπα πρωί – βράδυ. Κουρασμένη, μπουχτισμένη, με τις κρέμες και τις μάσκες σου… Θα το σκυλομετάνιωνε. «Πού πήγα κι έμπλεξα με τη γριά;» θα βαρούσε το κεφάλι του».

«Ποια γριά;»

«Εχω πατήσει τα πενήντα, καλέ μου…».

«Είσαι η πιο ωραία στην Κυπριάδου»!

«Ημουν. Κάποτε…».

«Δεν έβλεπες συνεπώς μέλλον στη σχέση σας».

«Μου αρκούσε το παρόν. Μου άρεσε φυσικά – με κολάκευε – που με διεκδικούσε ολοκληρωτικά. Κι ας ήξερα ότι το ‘κανε από σκέτο εγωισμό. Πού να προβλέψω πως θα καταντούσε βίαιος; Οχι, όχι… Αγια έκανα».

«Σου λείπει;»

«Μόλις πάει να μου λείψει, θυμάμαι τις φρικτές κακίες που ξεστόμισε, το χέρι που τόλμησε να μου σηκώσει! Γκρεμίζεται στα μάτια μου. Μακάρι να τον θεωρούσα αληταρά. Ενα κουτάβι ήταν, που ήθελε να κολυμπήσει στα βαθιά χωρίς να βγάλει τα μπρατσάκια του. Και κόντεψε να πνίξει εμένα…».

«Τότε γιατί στεναχωριέσαι;»

«Μακάρι να έκλαιγα για τον Νικήτα. Να ήμουν αφελής, ρομαντική. Τον χρόνο θρηνώ, που κυλάει αδυσώπητα και μας αφήνει μια σοφία με πικρότατη γεύση. Πενήντα, εξήντα, εβδομήντα – τι κάνεις στα εβδομήντα σου; Αναπολείς τα περασμένα μεγαλεία ή ξεχνιέσαι παίζοντας με τα εγγόνια σου;»

«Απέχεις πολύ ακόμα!»

«Το βλέπω όμως, στο βάθος του ορίζοντα. Οι άντρες ξεγελιέστε. Ξεγελάτε συχνά και τους γύρω σας. Οι γυναίκες…».

«Ιδίως οι όμορφες και οι έξυπνες… Το είπε ωστόσο πρόσφατα η Μόνικα Μπελούτσι. Ή γερνάς ή πεθαίνεις. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή. Διάλεξε».