Σάκκαρη: «Αυτή ήταν η πιο ωραία στιγμή της ζωής μου»

Η Μαρία Σάκκαρη μιλάει στο Matchpoint247 για την πρόταση γάμου που την… άφησε άφωνη, τα όνειρά της εκτός τένις και τις στιγμές της καριέρας της που ακόμα τη συνοδεύουν.

Σε μια αποκαλυπτική και διαφορετική συνέντευξη, η κορυφαία Ελληνίδα τενίστρια αναφέρεται στη σχέση της με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στην επιθυμία της να δημιουργήσει οικογένεια και στη φιλοδοξία της να ασχοληθεί με το επιχειρείν μετά το τέλος της καριέρας της.

Δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για τις κρίσεις πανικού που βίωσε όταν βρισκόταν στο κορυφαίο επίπεδο του αθλήματος, αλλά και για τον χαμένο πόντο που ακόμα σκέφτεται και αποφεύγει να βλέπει!

– Έχουμε ακούσει πολλά για τον γάμο σου με τον Κωνσταντίνο, αλλά αυτό που θα ήθελα να μάθω εγώ είναι αν ήταν κάτι που απλά το αποφασίσατε μαζί ή αν έγινε πρόταση γάμου!

«Μου έκανε πρόταση και ήταν κάτι που έγινε πολύ ξαφνικά! Γενικά, δεν του είχα μιλήσει ποτέ για γάμους και τέτοια! Η σχέση μας όλα αυτά τα χρόνια έχει εξελιχθεί σε σε κάτι πάρα πολύ δυνατό, πραγματικά. Δεν θέλω να το ματιάσω, αλλά βλέποντας τριγύρω κάτι τέτοιο δεν βρίσκεται εύκολα. Και μία μέρα δεν ξέρω πώς, γιατί δεν μου λέει παρόλο που τον πιέζω να μου πει, πήρε απόφαση και το έκανε. Εγώ δεν το περίμενα καθόλου. Έφευγα την επόμενη μέρα για την Αυστραλία. Ήμασταν σπίτι μας στην Αθήνα και γύρισα εγώ από μία δουλειά. Θα πηγαίναμε έξω να φάμε κάπου και πριν από αυτό, απλά μου έκανε την πρόταση και εγώ έπαθα σοκ! Ήταν η πιο ωραία στιγμή της ζωής μου».

– Δαχτυλίδι, δηλαδή. 

«Ναι, ναι, δαχτυλίδι. Κανονικά, όλα! Κανονικά, όπως μπορείς να το φανταστείς! Ήταν αγνό και όμορφο. Το σκέφτομαι και δεν το πιστεύω πώς έγινε! Δηλαδή, ήταν τόσο τρομερό, τόσο όμορφο. Δεν είχαμε κάνει ποτέ καμία κουβέντα. Φαινόταν ότι βλέπουμε ο ένας τον άλλον σοβαρά και θέλουμε να είμαστε μαζί για πάντα, αλλά δεν είχαμε κάνει κάποια κουβέντα. Ούτε εγώ τον είχα πιέσει ποτέ. Δεν του είχα πει ποτέ για γάμο, τίποτα. Απλά μας βγήκε και στους δύο φυσικά».

– Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια; Και δεν το λέω υπονοώντας ότι πλησιάζει ο καιρός που θα σταματήσεις το τένις, τώρα που παντρεύεσαι!

«Εγώ δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να σταματήσω να δουλεύω ποτέ. Δηλαδή, με το που σταματήσω το τένις θέλω να βρω κάτι άλλο να κάνω. Εξαρτάται από πολλά. Πού θα είναι η ζωή μας με τον Κωνσταντίνο, για παράδειγμα. Γιατί προφανώς τώρα παίζω τένις και αυτό είναι το main focus μου. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με το επιχειρείν. Τώρα δεν ξέρω τι θα είναι αυτό. Έχω διάφορες ιδέες στο μυαλό μου, τις οποίες δεν θέλω να αποκαλύψω δημοσίως. Κάτι άσχετο με το τένις. Εντάξει, αν μου ζητηθεί κάτι και αν είναι κάποια καλή ευκαιρία να μπορέσω να προσφέρω στο τένις και με κάποιον τρόπο να βοηθήσω, θα το έκανα. Γιατί νομίζω είναι κρίμα και εγώ και ο Στέφανος να χαθούμε τελείως από το χώρο από τη στιγμή που έχουμε χτίσει κάτι τόσο τρομερό. Αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να ασχοληθώ και με κάτι εκτός τένις».

«Δεν θα γινόμουν καλή προπονήτρια»

– Και έχεις κάποιες ιδέες στο μυαλό σου;

«Έχω δύο-τρία πράγματα στο μυαλό μου, κάποιες ιδέες. Για τη μία έχω μιλήσει στο podcast με την Καρολίν Γκαρσιά. Της είπα ότι εμείς έχουμε πάρα πολλές ελιές έξω από τη Σπάρτη, ο πατέρας μου δηλαδή. Όχι πολλές για να κάνεις αυτή τη στιγμή επιχείρηση. Έχουμε αρκετές και αν αποφάσιζα να κάνω κάτι όντως πιο σοβαρό θα ήθελα να τις αυξήσω, γιατί θεωρώ ότι το ελαιόλαδο ειδικά στο εξωτερικό είναι πολύ premium. Οπότε θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό, γιατί μου αρέσει και γενικά η γεωργία! Το έχουμε πάει σε χημείο και έχει βγει τοπ. Και εννοείται ότι στο μέλλον θέλω να κάνω και οικογένεια».

– Προπονήτρια δεν σκέφτεσαι να γίνεις;

«Με τίποτα προπονήτρια. Με τίποτα! Δεν το έχω καθόλου με την προπονητική και δεν μου αρέσει κιόλας. Δεν θεωρώ ότι θα γινόμουν καλή προπονήτρια. Είναι να το έχεις και να σου αρέσει. Έχω καλό μάτι, προφανώς. Το ότι είμαι μια καλή παίκτρια, όμως, δεν σημαίνει ότι θα γίνω και πολύ καλή προπονήτρια».

– Ούτε με παιδάκια θα ήθελες να ασχοληθείς;

«Να είμαι μέσα στο γήπεδο; Όχι, όχι με τίποτα. Αν θες να σου κάνω το οργανωτικό κομμάτι, να σου στήσω κάτι, εννοείται μπορώ. Γιατί θεωρώ ότι είμαι καλύτερη σε αυτό.  Άλλο, βέβαια, να μπεις δύο-τρεις φορές στο γήπεδο και άλλο να το κάνεις κάθε μέρα. Νομίζω ότι υπάρχουν πολύ καλύτεροι προπονητές από εμένα. Το λέω ειλικρινά. Μπορεί να μη με τιμά, αλλά είμαι ειλικρινής τουλάχιστον!».

«Πήρα τις σωστές αποφάσεις»

– Τα ταξίδια σε έχουν κουράσει καθόλου;

«Θέλω να μείνω σπίτι μου μόλις τελειώσω την καριέρα μου και να ταξιδεύω μόνο όπου είναι να πάμε για διακοπές! Μου αρέσει πάρα πολύ ακόμα το ταξίδι και μου αρέσει που βλέπω όλα αυτά τα μέρη και είμαι πολύ ευγνώμων που κάνω αυτό το άθλημα. Θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο και να ταξίδευα τρεις, τέσσερις φορές το χρόνο. Τα αεροπλάνα σίγουρα σε κουράζουν, ειδικά προς το τέλος της σεζόν, αλλά είναι κάτι το οποίο θα μου λείψει όταν σταματήσω».

– Αν είχες την ευκαιρία να συμβουλέψεις τον εαυτό σου όταν ήσουν έτοιμη να μπεις στο tour, τι θα έλεγες τώρα που έχεις την εμπειρία;

«Δε νιώθω ότι έκανα λάθη, ίσα ίσα νομίζω ότι και με τη βοήθεια των γονιών πήρα τις σωστές αποφάσεις. Στα 18 όταν πήγα στην Ισπανία τους είπα ότι εγώ θα παίξω δύο χρόνια και αν δεν παίξω καλά θα πάω στην Αμερική να σπουδάσω. Και στα δύο χρόνια έπαιζα σε Grand Slam, οπότε γι’ αυτό δεν πήγα. Θεωρώ, όμως, πως το ότι έβαλα στον εαυτό μου αυτό το περιθώριο, που μετά θα είχα Plan B, ήταν πολύ καλό. Διότι πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο στις μέρες μας, σχεδόν απίθανο να φτάσεις στο Top 5 του κόσμου, οπότε αν έχεις την επιλογή έστω και για έναν χρόνο να πας στην Αμερική και να σπουδάσεις, είναι σημαντικό. Δηλαδή να πας έναν χρόνο και να παίξεις μετά, γιατί ξέρεις ότι μετά μπορείς να ξαναγυρίσεις στο Πανεπιστήμιο, σου παρέχουν αυτή την υπηρεσία. Θα ήθελα να μπορούσα να είχα πάρει ένα πτυχίο κάποια στιγμή, αλλά είναι λίγο δύσκολο με τα ταξίδια, δεν είναι ότι κάνω ένα άθλημα που είμαι τον περισσότερο χρόνο στην Αθήνα. Αλλά νομίζω ότι αν γυρνούσα πίσω το χρόνο στα 18 θα έκανα ακριβώς το ίδιο που έκανα. Ίσως μόνο να έφευγα ένα χρόνο νωρίτερα από την Ισπανία».

«Δεν το απόλαυσα όταν ήμουν στο top του παιχνιδιού»

– Πιο μετά, κατά τη διάρκεια της καριέρας σου, θα άλλαζες κάτι;

«Όταν έπαιζα το καλύτερό μου τένις που πέρασα μία φάση πολύ δύσκολη, που ήμουν με τις κρίσεις πανικού, λέω “καλά ήσουν τόσο ηλίθια που ήσουν στο top του παιχνιδιού τότε και εσύ ουσιαστικά στεναχωριόσουν και καθόσουν μέσα σ’ ένα δωμάτιο;”. Δεν το απολάμβανα και δεν έζησα πραγματικά τη στιγμή. Πιστεύω ότι θα την ξαναζήσω γι’ αυτό κιόλας δεν με βλέπεις πολύ στεναχωρημένη. Σίγουρα, όμως, θα ήθελα να το είχα ζήσει λίγο περισσότερο. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που παίρνεις, ακόμα και από τα πιο μικρά. Και είναι κρίμα να μην το απολαμβάνεις».

– Σου αρέσει που σε πλησιάζει ο κόσμος, όπου και αν είσαι; Αισθάνεσαι ωραία;

«Ναι! Δεν είναι ότι το έχω ανάγκη αυτό. Στην Αθήνα, ας πούμε, θα το σκεφτώ κάποιες φορές να σταματήσω κάπου να πάρω καφέ. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πραγματικά ζουν μέσα από αυτό και θέλουν να το νιώθουν αυτό, γιατί νιώθουν σημαντικοί. Εγώ είμαι ευγνώμων, γιατί νιώθω ότι έχω καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό για να με αναγνωρίζει ο κόσμος. Απ’ την άλλη, μου αρέσει και όταν είμαι και λίγο incognito. Αλλά όταν έρχονται και με πλησιάζουν παιδάκια είναι το πιο ωραίο συναίσθημα! Πραγματικά νιώθεις ότι κάτι καλό έχεις καταφέρει και έχεις περάσει ένα σημαντικό μήνυμα».

«Κάνω scroll για να μη βλέπω το ματς πόιντ στο Παρίσι»

– Αναρωτιέσαι για κάποιον πόντο τι θα γινόταν αν τον είχες παίξει διαφορετικά;

«Νομίζω ότι ένας πόντος είναι ο πιο χαρακτηριστικός!  Τον συγκεκριμένο πόντο (σ.σ.το ματς πόιντ στον ημιτελικό του Roland Garros) δεν είναι ότι τον έπαιξα κάπως. Δηλαδή, βρήκε καλό σερβίς, έκανα επιστροφή και εκείνη πήρε μετά την μπάλα με το backhand. Mετά σερβίρα για το ματς, αλλά έσφιξα κιόλας. Ήταν ο πρώτος μου ημιτελικός, δεν είχα εμπειρία να το παίξω διαφορετικά! Θυμάμαι ότι έκανα μια… μπούρδα drop shot και μου πήγε στο φιλέ. Ίσως αν είχα μείνει πιο πολύ στο ράλι… Τώρα, όμως, να ‘χαμε να λέγαμε! Στα ημιτελικά του US Open μετά απλά δεν έπαιξα καλά, η Ραντουκάνου ήταν γραφτό να πάρει εκείνο το τουρνουά».

– Γενικά, δηλαδή, γυρνάς πίσω και σκέφτεσαι πόντους;

«Ακόμα βλέπω το βίντεο, πού και πού μου το πετάει και το κάνω scroll, δεν θέλω να το βλέπω. Είναι πράγματα που δεν θα σου φύγουν ποτέ! Κρατάω το θετικό, ότι ήταν ένα πολύ καλό τουρνουά. Ήταν, όμως, μια ευκαιρία! Και στον τελικό θα έπαιζε με μια παίκτρια που μου πάει γενικά ( με την Αναστάσια Παβλιουτσένκοβα). Είχα νικήσει τη Σβιόντεκ τότε, που δεν μπορούσε να τη νικήσει κανείς στο Roland Garros μέχρι πέρυσι! Έχω, όμως, καιρό για να το ξαναζήσω!».

Πηγή: matchpoint247