Διαγραφές

Παλιά, πριν σπάσει – κατά τα δικά του λεγόμενα – το παγκόσμιο ρεκόρ διαγραφών, ο ισχυρότερος αρχηγός που είχε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δίσταζε να κοπιάρει το ανδρεοπαπανδρεϊκό «έθεσε εαυτόν εκτός», για να τον αντιμετωπίσει (παρότι η μίμηση των μεθόδων του ιδρυτή του Κινήματος είχε γίνει δεύτερη φύση του τελευταίου). Παλιά, ο Παύλος Πολάκης προσέφερε τη μια μετά την άλλη ευκαιρίες στη ΝΔ, να ξεφεύγει από τα συριζαϊκά αντιπολιτευτικά πυρά με την αψάδα του.

Αλλά, το εσωκομματικό του βάρος λειτουργούσε σαν χαλινός. Το ύφος του γοήτευε τους συντρόφους, τόνωνε το κομματικό τους φρόνημα. Ετσι, οποιοσδήποτε σκεφτόταν έστω την παραπομπή του στο πειθαρχικό, κρατούσε τους προβληματισμούς του εντός των τειχών της Κουμουνδούρου.

Βέβαια, παλιά ο πολακισμός ήταν και το επίσημο δόγμα της αριστερής έδρας. Σήμερα, αφού ο συριζαίος Τσίπρας ξεπέρασε τους παραπάνω ενδοιασμούς, ο Κασσελάκης επιχείρησε μια πολιτική πατροκτονία κι ο Φάμελλος έφτασε να δείξει προεδρική πυγμή, εκείνος λέει μόνος του πως ο ίδιος σαν ανεξάρτητος βουλευτής είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Κι η παρατήρησή του ακούγεται αληθοφανής. Η απόπειρά του να ταυτιστεί με τη συριζαϊκή ορθοδοξία δουλεύει. Ο Σφακιανός αγωνίζεται για να διασώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, για να αποτρέψει την αυτοδιάλυσή του, υποστηρίζουν οι θετικά διακείμενοι απέναντί του.

Τόνος

Προκρίνει τη δημιουργία μετώπου με το κόμμα Τσίπρα αντί να οργανώνει την απορρόφησή του απ’ αυτό, συμπληρώνουν. Ταυτόχρονα όμως, ενσαρκώνει κι ένα παρελθόν από το οποίο θέλει να ξεφύγει το επιτελείο της οδού Αμαλίας. Μετά από τρεις καρατομήσεις του, λοιπόν, έχει γίνει εμφανές πως δεν μπορείς ούτε να βγάλεις τον Πολάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε να απομακρύνεις τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Πολάκη.

Η εσωτερική κρίση, η οποία ξέσπασε με τον διωγμό του από την ΚΟ, δεν υπογραμμίζει μόνο τα αδιέξοδα ενός κόμματος το οποίο απειλείται από τον άνθρωπο που το οδήγησε κάποτε στην εξουσία. Μαρτυρά και την ανικανότητά του να προσαρμοστεί στις συνθήκες· ή μάλλον την αδυναμία του να επεξεργαστεί τις αιτίες τους, τους λόγους που διαμόρφωσαν την τωρινή του κατάσταση, δηλαδή. Πριν τσακωθούν τα μεγαλοστελέχη του για την τήρηση του καταστατικού, προτού διαφωνήσουν οι εκλεγμένοι του για τους τρόπους με τους οποίους θα ξανασυναντηθούν με τον πρώτο αριστερό πρωθυπουργό (προσδοκώντας κοινοβουλευτικά έδρανα και ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο) δεν έκαναν τον κόπο να ψάξουν γιατί δεν αρέσουν. Δεν αναρωτήθηκαν καν πώς ο πολακικός τόνος παρέμεινε το κομματικό πρότυπο ακόμη κι όταν ο δημιουργός του έπαψε να απασχολεί τους πολιτικούς τους αντιπάλους.