Η τζιχάντ και το μέλλον της Ευρώπης
Η πρώτη γενιά μαχητών της τζιχάντ (ιερού πολέμου) που επιχείρησαν να διεισδύσουν στην Ευρώπη – χωρίς όμως επιτυχία – προήλθε από τις συγκρούσεις και τους εμφυλίους πολέμους στην Αλγερία, την Αίγυπτο, τη Βοσνία και την Τσετσενία. Η δεύτερη υπήρξε μετά την επίθεση της Αλ Κάιντα στους Δίδυμους Πύργους και στο Πεντάγωνο των ΗΠΑ και τις συνακόλουθες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη και τις δολοφονίες από τον Μοχάμεντ Μερά στην Τουλούζη.
Η κορύφωση όμως της τζιχαντιστικής επίθεσης έγινε με την τρίτη γενιά μαχητών, με την επέκταση της ισλαμικής μετανάστευσης (χαϊζίρια) από Ιράκ και Συρία και την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους, αλλά κυρίως μετά την ανάρτηση του «Καλέσματος για Παγκόσμια Ισλαμική Αντίσταση» («Global Islamic Resistance Call» – στα αραβικά Da’wat al-Muqāwama al-Islāmiyya al-‘Ālamiyya) του σύρου θεωρητικού Abu Musab al-Suri, που γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Παράλληλα, τότε δημιουργήθηκε νότια του Αλμπι στη Γαλλία, στο απομακρυσμένο μικρό χωριό Artigat, ένας μουσουλμανικός μικρόκοσμος υπό τον λευκό σεΐχη (λόγω ασημί μακριών μαλλιών) Αμπντουλιλάχ, ή Ολιβιέ Κορέλ. Με κυρίαρχες τις αντιλήψεις του Σαλαφισμού και διδάσκοντας τον Ουαχαμπισμό και το «Ολικό Ισλάμ», το Artigat έγινε πόλος έλξης των νεοπροσύλητων ισλαμιστών από τα banlieues (φτωχές ακραίες συνοικίες) των μεγάλων γαλλικών πόλεων.
Από εκεί παρήλασε όλη σχεδόν η αφρόκρεμα των μετέπειτα τζιχαντιστών εγκληματιών. Εργο της τρίτης αυτής γενιάς μαχητών της τζιχάντ υπήρξαν στο Παρίσι οι σφαγές στο σατιρικό περιοδικό «Charlìe Ebdo», στο εβραϊκό σουπερμάρκετ Hyper Cacher, στο στάδιο Stade de France, στο Bataclan Music Hall και στην παραλία της Νίκαιας.
Το «Κάλεσμα» του al-Suri δεν είναι οργάνωση, αλλά ένα εκτενές στρατηγικό κείμενο/μανιφέστο. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα θεωρητικά έργα του σύγχρονου παγκόσμιου τζιχαντισμού. Ο ρόλος του στην εξάπλωση της τζιχάντ στην Ευρώπη ήταν κυρίως ιδεολογικός και στρατηγικός, όχι επιχειρησιακός με την κλασική έννοια. Το κείμενο επηρέασε βαθιά τον τρόπο με τον οποίο οργανώσεις και «μοναχικοί λύκοι» αντιλαμβάνονταν τη δράση τους στη Δύση.
Βασικά σημεία της επιρροής του είναι, καταρχάς η αποκέντρωση της jihad, διότι οι μεγάλες ιεραρχικές οργανώσεις τύπου Αλ Κάιντα ήταν ευάλωτες στις δυτικές υπηρεσίες ασφαλείας μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Ο al-Suri πρότεινε μικρούς αυτόνομους πυρήνες, «leaderless jihad», ή μεμονωμένους δράστες που ριζοσπαστικοποιούνται μόνοι τους μέσω προπαγάνδας και Διαδικτύου.
Επίσης ο al-Suri πρότεινε στόχευση στις μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης όπου θα μπορούσαν να στρατολογηθούν νέοι μουσουλμάνοι δεύτερης ή τρίτης γενιάς. Ο al-Suri μιλούσε για «grassroots jihad» μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η θεωρία του βασιζόταν στην ιδέα ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη θα προκαλούσαν σκληρές αντιδράσεις, οι αντιδράσεις αυτές θα αύξαναν την αποξένωση μέρους των μουσουλμανικών κοινοτήτων, κι έτσι θα διευκολυνόταν περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση· δηλαδή, επεδίωκε έναν φαύλο κύκλο μεταξύ τζιχαντιστικής βίας και αντι-μουσουλμανικής πόλωσης.
Για το μέλλον λοιπόν, η μόνη λύση είναι η αναχαίτιση της μετανάστευσης και όχι οι διώξεις κατά των μουσουλμανικών κοινοτήτων. Για χώρες όπως η δική μας, όπου ο ισλαμικός πληθυσμός δεν είναι ακόμη μεγάλος, η διακοπή της εισροής μουσουλμάνων είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον.