Κόπωση

Κανονικά το συνέδριο της ΝΔ θα έπρεπε να είναι κάτι σαν γιορτή. Οι άνθρωποι έκλεισαν επτά χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας και (προς το παρόν) μπορούν μια χαρά να κλείσουν κι άλλα.

Το ΠΑΣΟΚ από μόνο του θεωρεί ότι το φοβούνται επειδή ανέβηκε πάνω από 13% αλλά δεν έχω αντιληφθεί να το φοβάται κανείς. Ούτε αν ανεβαίνει.

Δεν βλέπω λοιπόν κανένα φόβητρο στον ορίζοντα να τους ανησυχεί. Ούτε όμως και ιδιαίτερο πανηγύρι κατάλαβα στο συνέδριο.

Φυσικά το σκηνικό δεν έχει ακόμη στηθεί στο σύνολό του. Απομένει να μετρηθούν τα κόμματα του Τσίπρα, της Καρυστιανού και του Σαμαρά. Από τα έως τώρα στοιχεία όμως δεν φαίνεται να ρίχνουν και τα τσιμέντα.

Εδώ και καιρό λοιπόν γράφουμε ότι σχεδόν μοναδικός αντίπαλος της ΝΔ είναι η κυβερνητική φθορά. Λογικό. Παρακολουθώντας όμως το συνέδριο διέγνωσα κι έναν ίσως πιο επικίνδυνο αντίπαλο.

Την κόπωση.

Πριν από δύο χρόνια, ένας καλός γάλλος πρόεδρος όπως ο Μακρόν είχε παραδεχτεί σε μια σύσκεψη με συνεργάτες του πως «κανείς δεν θέλει να βλέπει το ίδιο πρόσωπο στην ίδια θέση για τόσα χρόνια».

Εζησα την κόπωση από τη διακυβέρνηση του Σημίτη. Τέτοια εποχή το 2003 είχε μπει κι εκείνος στον όγδοο χρόνο της πρωθυπουργίας του.

Η Ελλάδα είχε ενταχθεί στην ΟΝΕ κι ανέβει κατηγορία στο επίκεντρο της Ευρώπης, οι οικονομικοί ρυθμοί ήταν απίστευτοι, τα μεγάλα έργα άλλαζαν τη  χώρα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έρχονταν και η προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα εξελισσόταν σε θρίαμβο του Σημίτη στη Σύνοδο της Χαλκιδικής.

Θεωρητικά, το τελευταίο που χρειαζόταν η χώρα ήταν μια αλλαγή κυβέρνησης.

Αλλά η κυβέρνηση άλλαξε το 2004. Κι ήλθε μια παρέα ανικάνων που διέλυσε τα πάντα. Ποιος ήταν ο λόγος; Μόνο ένας. Η κόπωση. Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η λαμπρή Ελλάδα του 2004 χρεοκόπησε ξεκούραστη!

Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζεται η κόπωση στην πολιτική. Ο,τι κι αν κάνεις καταλήγει στο άχαρο «ναι, αλλά θα μπορούσες να είχες κάνει και άλλα!».

Ασε που στο σουπερμάρκετ ακρίβυναν τα μακαρόνια.

Η μια λογική είναι να πεις όπως ο Μητσοτάκης πως αντίπαλός του δεν είναι το χάος αλλά ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας ή κάποιος άλλος υποψήφιος μάγος της φυλής.

Δεν ξέρω αν πείθει.

Η άλλη είναι να περιμένεις μήπως εμφανιστεί όπως το 2004 ένας Καραμανλής για να κάνει καλοκαιρινό το μαγαζί.

Το αποτέλεσμα βέβαια είναι το ίδιο.

Αλλά εγώ προτιμώ το σενάριο με τον Καραμανλή. Εχει περισσότερη πλάκα.