Κομπανί για Παρί ΣΖ – Μπάγερν: «Ας αναπαυθεί εν ειρήνη όποιος δεν το είδε»
Ενα μυθικό παιχνίδι που πέταξε από πάνω του όλες τις αναστολές. Μια χαοτική ευφυΐα. Μια ωδή στο επιθετικό ποδόσφαιρο, χωρίς αστερίσκους, υστερόβουλα σχέδια και πολύπλοκα αγωνιστικά συστήματα. Καθαρό, ατόφιο. Ο πιο δυνατός, ο πιο ικανός, ο πιο ταλαντούχος νικά. Μοχάμεντ Αλι εναντίον Τζο Φρέιζερ. Τα υπόλοιπα είναι για τους μέτριους.
Είναι η πρώτη φορά που υπάρχει ομοφροσύνη, σύμπνοια απόψεων και αρμονία θαυμασμών από ανθρώπους του ποδοσφαίρου που υποκλίνονται στην Αυτού Μεγαλειότητα, τον βασιλιά των αθλημάτων.
Ακόμα και οι ίδιοι οι σκηνοθέτες αυτής της εκπληκτικής παράστασης δεν πίστευαν στο θέαμα που αντίκρισαν. «Αξίζαμε να νικήσουμε, να έρθουμε ισόπαλοι και να χάσουμε αυτό το παιχνίδι», έλεγε αργότερα ο Λουίς Ενρίκε, υποκλινόμενος στη δύναμη του αντιπάλου του.
Παρί Σεν Ζερμέν – Μπάγερν 5-4 αν και θα μπορούσε να είναι 11-10. Αλλη μία φορά έχουν σημειωθεί εννέα γκολ σε ημιτελικό στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Στις 5 Μαΐου 1960 η Αϊντραχτ Φρανκφούρτης συνέτριψε με 6-3 τη Ρέιντζερς στη Γλασκώβη στον δεύτερο ημιτελικό. Στη συνέχεια η γερμανική ομάδα συνετρίβη με 7-3 από τη Ρεάλ στον τελικό με τον Πούσκας να σημειώνει τέσσερα γκολ και τον Ντι Στέφανο άλλα τρία.
Στην περίπτωση της τιτανομαχίας του Παρκ ντε Πρενς δεν εντυπωσιάζει μόνο το τελικό σκορ, ούτε τα πέντε γκολ του πρώτου ημιχρόνου, που αποτελούν ρεκόρ (3-2), αλλά ο τρόπος που αγωνίστηκαν οι δύο ομάδες, η αυτοθυσία των παικτών που έμοιαζαν με μονομάχους που πάλευαν για τη ζωή τους. Το σπάνιο ταλέντο τους που το ξεδίπλωσαν ταυτόχρονα δημιουργώντας ένα σπάνιο ψηφιδωτό, αντιγραφή του Διονύσου που απολαμβάνει τον καυτό ήλιο της Δήλου.
Κι όλα αυτά αποτελούν μόνο το πρώτο μέρος ενός ομηρικού έπους που υπόσχεται ένα συναρπαστικό φινάλε. «Ρώτησα τους συνεργάτες μου πόσα γκολ χρειάζεται να πετύχουμε στην Αλιάντς Αρένα για να προκριθούμε… και η αίσθηση είναι πως θέλουμε τουλάχιστον τρία», παραδέχτηκε ο Λουίς Ενρίκε. Αν αυτή η δήλωση δεν αποτελεί πόστερ για τον επαναληπτικό, έχουμε και συνέχεια.
Ο Βενσάν Κομπανί που είδε το παιχνίδι από την εξέδρα λόγω τιμωρίας, υπό την επίβλεψη εκπροσώπου της UEFA, ζητά από τους φίλους της Μπάγερν που δεν θα αισθάνονται καλά στην υγεία τους την ημέρα του αγώνα να μην έρθουν στο ματς του Μονάχου και να δώσουν το εισιτήριό τους σε κάποιον άλλον που μπορεί να συνεισφέρει στο φρούριο που είναι η Αλιάντς Αρένα.
Να θυμήσουμε πως ο Κομπανί είναι ένας χαμηλών τόνων άνθρωπος που αποφεύγει τις ακρότητες. Τα συμπεράσματα από την έκκλησή του προς τους φιλάθλους, δικά σας. Η «Εκίπ» αφήνει υπαινιγμό πως τα όσα συνέβησαν προχθές στο Παρκ ντε Πρενς μπορεί να είναι «μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία του ποδοσφαίρου».
«Η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπάγερν επιβεβαίωσαν από κοινού την κυριαρχία ενός συγκεκριμένου στυλ παιχνιδιού στο υψηλότερο επίπεδο. Επιθετικότητα, έμφαση στο ατομικό ταλέντο, συχνές μονομαχίες σε όλο το γήπεδο, σκόπιμη υπεράσπιση μεγάλων χώρων, ο ρυθμός και οι αλλαγές παικτών».
Σε παρόμοιο δίλημμα είχε βρεθεί το ποδόσφαιρο στα πρώτα χρόνια του Γκουαρντιόλα στην Μπαρτσελόνα. Το πρώτο ερωτηματικό για τη νέα εποχή που ξημέρωνε τέθηκε στο 2-6 της Μπάρτσα στο Μπερναμπέου στις 2 Μαΐου του 2009. Η βεβαιότητα ήρθε στις 29 Νοεμβρίου του 2010 μετά τη συντριβή της Ρεάλ από το τίκι τάκα των Καταλανών. «Ο αγώνας του Παρκ ντε Πρενς θα αφήσει το στίγμα του στην ιστορία της διοργάνωσης», προβλέψει το γαλλικό RMC Sport.
Η «Μπιλντ» ευχαρίστησε δημόσια την «ποδοσφαιρική τρέλα του Παρισιού». «Ευχαριστούμε αυτές τις ομάδες για τα ενενήντα λεπτά αγνής ποδοσφαιρικής τέχνης. Σε ένα απίστευτο θέαμα με τους καλύτερους επιθετικούς στον κόσμο. Ενας αγώνας για την ιστορία».
«Πάρτε μια βαθιά ανάσα, κουνήστε το κεφάλι σας, γελάστε με δυσπιστία και μετά αρχίστε να μετράτε αντίστροφα τις μέρες μέχρι τον επαναληπτικό αγώνα του επικού ημιτελικού του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ της Παρί Σεν Ζερμέν και της Μπάγερν την ερχόμενη Τετάρτη», γράφει το αμερικανικό ESPN. «Διότι αυτοί οι δύο ευρωπαίοι γίγαντες μόλις έπαιξαν έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιρικούς αγώνες όλων των εποχών». «Εχει υπάρξει ποτέ τέτοιος ποδοσφαιρικός αγώνας;» αναρωτιέται η «Γκάρντιαν». «Σε μια λαμπρή, συναρπαστική, κάπως τρελή βραδιά στο Παρκ ντε Πρενς, η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπάγερν παρουσίασαν κάτι που έμοιαζε με μια εντελώς διαφορετική κατηγορία ανθρώπινης δραστηριότητας».
Στην Ισπανία, η «Μούντο Ντεπορτίβο» βλέπει ένα «αριστούργημα του ποδοσφαίρου» και η «Μάρκα» είναι σίγουρη: «Αυτό το παιχνίδι θα συζητιέται για τα επόμενα χρόνια. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτή η μονομαχία δεν θα οδηγήσει στον τίτλο». Ακόμη και το μάλλον συντηρητικό και συγκρατημένο BBC μιλάει για «έναν από τους καλύτερους αγώνες που έχουν δει ποτέ».
Σε διαδικτυακή σφυγμομέτρηση του ολλανδού voetbal international για τον πιο συναρπαστικό αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ όλων των εποχών το προχθεσινό ματς ήρθε πρώτο σε προτιμήσεις με 33,6% και ακολούθησαν ο τελικός του 2005 ανάμεσα στη Μίλαν και τη Λίβερπουλ (3-3) με 26,6% και η Remontada Μπαρτσελόνα – Παρί Σεν Ζερμέν 6-1, στον γύρο των «16» το 2017.
Οι προπονητές της Παρί και της Μπάγερν συναντήθηκαν στους διαδρόμους του Παρκ ντε Πρενς τη στιγμή που ο Λουίς Ενρίκε εκπλήρωνε την υποχρέωση του φλας ίντερβιου και ο Κομπανί κατέβαινε από τη σουίτα που είδε τον αγώνα.
Ο Ισπανός ρώτησε τον αντίπαλό του αν απόλαυσε το ματς από την εξέδρα και ο Βέλγος παραδέχτηκε πως δεν ήταν το καλύτερό του. Στη συνέχεια χαιρετήθηκαν, αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις και χώρισαν χαμογελαστοί. Πολλοί θα πλήρωναν εκατομμύρια για να μάθουν τις σκέψεις τους εκείνη τη στιγμή, με δεδομένο πως υπάρχει η ρεβάνς του Μονάχου.
Στις δηλώσεις τους αργότερα οι δύο προπονητές είπαν πολλά και ενδιαφέροντα. Ο Λουίς Ενρίκε είπε πως ήταν το κορυφαίο παιχνίδι που έχει κοουτσάρει, ενώ παραδέχτηκε πως ακόμα και όταν η ομάδα του προηγήθηκε με τρία γκολ (5-2) συνέχιζε να φοβάται λόγω των Ολίσε, Ντίαζ και Κέιν οι οποίοι φέτος μοιράζονται 100 γκολ και 55 ασίστ και του θυμίζουν τους δικούς του Ντεμπελέ, Ντουέ και Κβαρατσχέλια. «Είναι η καλύτερη επιθετική τριπλέτα αυτή τη στιγμή. Ο Ολίσε ξέρει πότε να ντριμπλάρει, ο Κέιν πότε να σουτάρει και ο Ντίαζ πότε να τρέξει. Δεν έχω δει ποτέ τόση ένταση και δύναμη».
Ο Κομπανί θεωρεί πως υπό κανονικές συνθήκες οποιαδήποτε άλλη ομάδα που θα δεχόταν πέντε γκολ θα είχε αποχαιρετήσει τη διοργάνωση. «Ομως εμείς πετύχαμε τέσσερα και θα μπορούσαμε ακόμα περισσότερα. Το σκορ είναι ουσιαστικά 1-0».
Διάσημοι παίκτες με τεράστια καριέρα στην πλάτη τους και κατακτήσεις των σημαντικότερων τροπαίων υποκλίθηκαν στις δύο ομάδες όπως κάποτε έκανε ένα ολόκληρο παγκόσμιο κύπελλο, το 1990, στους Τρεις Τενόρους, τον Λουτσιάνο Παβαρότι, τον Πλάθιντο Ντομίνγκο και τον Χοσέ Καρέρας στις Θέρμες του Καρακάλλα.
«Ας αναπαυθεί εν ειρήνη όποιος δεν είδε τον αγώνα. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο στο απόλυτο απόγειό του. Καθαρός κινηματογράφος. Από τη μια επίθεση στην άλλη, χωρίς διαλείμματα, χωρίς χώρο για ανάσα, ανοιγόκλεινες τα μάτια και έχανες κάτι», σχολίασε ο Τιερί Ανρί. «Βλέπεις τον Νούνο Μέντες που εξουδετέρωνε ακραίους επιθετικούς όλη τη χρονιά και ξαφνικά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον Ολίσε.
Αυτό το παιδί είναι κάτι εξαιρετικό. Από την άλλη πλευρά, ο Λουίς Ντίαζ δεν σταμάτησε να τρέχει. Δεν πιστεύω ο Χακίμι να πήρε ανάσα ούτε μια φορά. Μετά ο Κβάρα… κάθε φορά που ακουμπούσε την μπάλα δημιουργούσε κινδύνους. Ο Ντεμπελέ έπαιζε ελεύθερα, έκανε ό,τι ήθελε. Και στη μεσαία γραμμή ο Βιτίνια έλεγχε τα πάντα σαν να βρίσκεται σε παιδική χαρά. Το παιχνίδι είχε τα πάντα, πραγματικά αυτός έπρεπε να είναι ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ».