روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: اگر به جای این جماعت اندک، گروهی دیگر در حرم، صدا به شعار بلند می‌کردند باز هم رفتار مسئولان و متولیان، همین بود؟ اگر به جای مقامات سابق و فعلی دولت‌های آفتابی، کسی سراغِ ابروی بالای چشمِ« اصحاب سایه» می‌رفت باز به همین راحتی برمی گشت؟ پشتِ اینان به کجا گرم است که چنین تندباد می‌شوند در انسجام ملی؟ آن هم زمانی که بیش از همیشه به « وحدت ملی» به عنوان یک واجب ملی و انقلابی نیاز داریم. این جماعت بلندگو به دست، چنان سر و صدایی دارند که گوش خودشان را چنان کر کرده که عربده‌های «دو قلوی کودک خوار و کودک کُش» را نمی‌شنوند. چنان بر واقعیت‌های میدانی چشم بسته‌اند که شیب تغییر به سمت جنگ را نمی‌بینند.
