Φεγγάρια

Για να πούμε την αλήθεια, η ΔΕΘ δεν μας έκανε σοφότερους.

Η κυβέρνηση έχει τα χρονάκια της και το δείχνει αλλά ούτε καταρρέει, ούτε αγκομαχά.

Η αντιπολίτευση φυτοζωεί «με τα καβγαδάκια της και με τα ωραία της».

Τα νέα κόμματα δεν ενθουσιάζουν τα πλήθη.

Και ο Πρωθυπουργός δεν εξέφρασε καμία σκέψη να παραιτηθεί ή να παραμερίσει – πράγμα άλλωστε το οποίο ουδείς του ζητάει.

Αλλά όλα αυτά τα ξέραμε και πριν. Η ΔΕΘ απλώς τα επιβεβαίωσε.

Θα πάμε έτσι ως τις εκλογές; Πολύ πιθανό. Αλλωστε δεν βλέπω ποιος ή τι θα αλλάξει το σκηνικό.

Μόνο ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ ανακοινώνει κάθε μέρα ευτυχής επειδή «ξεκίνησε η πολιτική αλλαγή». Θέλω να ελπίζω ότι κάπου θα στηρίζει την ευτυχία του.

Αυτό όμως είναι το πολιτικό σύστημα που έχουμε κι αυτά είναι τα όριά του. Ούτε μάγους διαθέτει η χώρα, ούτε ταχυδακτυλουργούς.

Κι όταν μια χώρα βαδίζει χωρίς ανυπέρβλητα προβλήματα δεν προκύπτει και πανικός. Δεν θα ξεσηκωθούν οι επαναστατικές μάζες για τον κουμπαρά του Πιερρακάκη, ούτε για το καρτέλ της χαρτοπετσέτας.

Η ΔΕΘ όμως μας έδειξε και κάτι άλλο. Οτι όλες οι πολιτικές δυνάμεις επικεντρώνονται σε μια διαχειριστική λογική. Περισσότερο ή λιγότερο. Κι ανεξάρτητα αν πείθουν ή δεν πείθουν.

Θέλω να πιστεύω ότι μάλλον οφείλεται στα κατορθώματα της προηγούμενης χαοτικής δεκαετίας όταν η ασχετοσύνη και η ανικανότητα έπαιζαν τον ρόλο της ιδεολογίας και του οράματος.

Οταν δηλαδή κι ο τελευταίος Ελληνας με μυαλό κατάλαβε πως ωραία τα φούμαρα αλλά κάποιος πρέπει να κάνει και το μαγαζί να λειτουργεί.

Μην κοροϊδευόμαστε, όμως. Εδώ είναι Ελλάδα, «δεν είναι παίξε-γέλασε». Την μπαρούφα την έχουμε στο αίμα μας.

Εδώ και μήνες η πολιτική κουβέντα φλυαρεί διεξοδικά στο ερώτημα «ποιον επιλέγει αντίπαλο ο Μητσοτάκης». Τον Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη;

Μεταξύ μας δεν ξέρω αν επιλέγει και ποιον αλλά ούτε ξέρω γιατί να επιλέξει κάποιον. Δεν έχει με κάτι σοβαρότερο να ασχοληθεί;

Γι’ αυτό και στην πολιτική οι βεβαιότητες είναι στιγμιαίας χρήσεως. Μπορεί από το τίποτα να μπει ξαφνικά φωτιά στα τόπια.

Και ο διεθνής ορίζοντας είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένος. Ακόμη περισσότερο που στην Ευρώπη υπάρχει ξεκάθαρο έλλειμμα ηγεσίας ενώ ούτε διαγράφονται σοβαρές προοπτικές κάλυψης αυτού του κενού.

Η ΔΕΘ λοιπόν δεν μας έκανε σοφότερους.

Ο Πρωθυπουργός μας θύμισε απλώς τα «Δίδυμα Φεγγάρια» όπου Μητροπάνος και Κανελλίδου τραγουδούσαν:

«Πώς να γλιτώσει μάτια μου/ ο ένας απ’ τον άλλο».

Τραγουδάρα. Και δεν του το είχα.