Όταν ο «μέσος άνθρωπος» γίνεται άλλοθι

Πριν από λίγες εβδομάδες, σε συζήτηση για την εφαρμογή της νομοθεσίας περί κακοποίησης ζώων, αντεισαγγελέας Εφετών υποστήριξε ότι ο δικαστικός και εισαγγελικός λειτουργός οφείλει να κρίνει με βάση την αντίληψη του «μέσου κοινού ανθρώπου». Κι εδώ αρχίζει το πρόβλημα.

Γιατί ο δικαστής δεν καλείται να εφαρμόσει τις αντιλήψεις μιας κοινωνίας. Καλείται να εφαρμόσει τον νόμο. Διαφορετικά, κάπως έτσι

φτάνουμε να ακούμε εισαγγελικές προτάσεις του τύπου «ναι, το σκυλί κακοποιούνταν, αλλά έτσι ζουν τα σκυλιά στην Άρτα» ή

προέδρους δικαστηρίων να θεωρούν σχετικό με την κρίση τους το ότι οι ίδιες δεν ταΐζουν τις γάτες στις ταβέρνες.

Και κάπως έτσι καλλιεργείται η ατιμωρησία. Χιλιάδες περιστατικά κακοποίησης ζώων καταγγέλλονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Καταγγέλλονται όχι διαπράττονται, μιας και τα ίδια τα θύματα δεν μπορούν ποτέ να μιλήσουν για τον δυνάστη τους. Κι όμως, οι υποθέσεις που καταλήγουν σε αμετάκλητες καταδίκες είναι ελάχιστες και εκείνες που οδηγούν σε φυλάκιση μετριούνται στα δάχτυλα.

Είδαμε ανθρώπους με τα ίδια μας τα μάτια να περνούν με αυτοκίνητα πάνω από ζώα και μετά να λένε ότι τα πέρασαν για

«πέτρες» και «σαμαράκια».

Αν, λοιπόν, η «συνείδηση του μέσου ανθρώπου» βρίσκεται πιο κοντά στη λογική του δράστη παρά στην προστασία του θύματος, τότε αυτή ακριβώς είναι η συνείδηση από την οποία ο νόμος οφείλει να μας προστατεύσει.