Αλίκη Βουγιουκλάκη στα «ΝΕΑ»: Βάζω κάλπη κάθε σεζόν και εκλέγομαι επί 30 έτη
Η συνέντευξη της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην Τίνα Πολίτη για λογαριασμό του «Ταχυδρόμου» – με την ίδια στο εξώφυλλο – κυκλοφορεί στις 10 Νοεμβρίου 1988 και η δημοσιογράφος τη «διαφημίζει», ως μία από τις πλέον πολιτικές της μεγάλης σταρ. Και πώς αλλιώς, αφού έχουν μεσολαβήσει το «σκάνδαλο Κοσκωτά», ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει κάνει το περίφημο νεύμα προς τη Δήμητρα Λιάνη επιστρέφοντας από το νοσοκομείο Χέρφιλντ (22 Οκτωβρίου 1988) και η Ελλάδα εισέρχεται σε περίοδο αναταράξεων έως τις εκλογές του 1989;
Η Τίνα Πολίτη πετυχαίνει την Αλίκη σε περιοδεία στον Εβρο με το έργο «Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά» και, όπως εξηγεί η ίδια, η ηθοποιός δέχεται να απαντήσει με γραπτές ερωτήσεις αυτή τη φορά, ύστερα από τόσες και τόσες συνεντεύξεις. Εκτός όλων των άλλων, είναι και η περίοδος προετοιμασίας της για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, με την οποία θα κατεβεί στην Επίδαυρο στις 6 Ιουλίου 1990 πυροδοτώντας τις γνωστές αντιδράσεις.
«Το πρόβλημα εδώ [στον Εβρο] είναι η έλλειψη θεάτρων. Το κράτος τι κάνει; Υπάρχει ένας παθιασμένος να προσφέρει θέαμα ποιότητας, ένας κόσμος που διψάει για καλό θέατρο, αλλά έχουμε τεράστιο πρόβλημα με τη στέγη. Τα τεράστια σκηνικά και τα κοστούμια μας, με μεγάλη δυσκολία τα στριμώχνουμε σε ακατάλληλους κινηματογράφους, που πολλοί απ’ αυτούς του χρόνου θα έχουν γίνει σουπερμάρκετ και ντίσκο, μια και ο νέος ελληνικός κινηματογράφος δεν φέρνει κόσμο στις αίθουσες».
«Βεβαίως και παρακολούθησα την ανθρώπινη περιπέτεια του πρωθυπουργού [Ανδρέα Παπανδρέου], βεβαίως ανησύχησα και ευχήθηκα να γίνει καλά. Σαν άνθρωπος προς άνθρωπο, ένιωσα χαρά που πέτυχε η εγχείρηση. Οσο για την προσωπική του ζωή, θεωρώ γενναίο τον τρόπο που τη δημοσιοποίησε και μακάρι να είχε δείξει την ίδια γενναιότητα και στην πολιτική του. Η αλήθεια είναι πως ανησύχησα και ακόμα ανησυχώ μήπως η πολιτική άνοιξη που περιμέναμε δεν διαφαίνεται ακόμα. Γι’ αυτούς που λένε ότι ανήκω στο ΠΑΣΟΚ, έχω να πω ότι είμαι υπεράνω πάσης υποψίας. Εμένα γενικά δεν μου αρέσει να ανήκω κάπου. Ανένταχτη· Αλίκη και πάσης Ελλάδας. Αυτό που είχα επισημάνει είναι ότι ο κ. Παπανδρέου είναι χαρισματικός, κι εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε πως είχα δίκιο. Σκέφτομαι καμιά φορά πως, αν ο κ. Μητσοτάκης εμφανιζόταν “χεράκι-χεράκι”, θα τον έκαιγαν ζωντανό στην Ομόνοια και δε θα τον έσβηναν ούτε τα σιντριβάνια».
«Δεν θέλω ν’ ασχοληθώ ενεργά με την πολιτική. Εχουν δει πολλά τα μάτια μου τριάντα χρόνια τώρα που είμαι “στα πράγματα”. Κυβερνήσεις να έρχονται και να φεύγουν, υποσχέσεις να μην πραγματοποιούνται και πολιτικά πρόσωπα να εξαφανίζονται από το προσκήνιο. Δεν τρελάθηκα να ασχοληθώ με την πολιτική, να χάσω καμιά εκλογή και να απογοητευτώ στα καλά καθούμενα. Είμαι μια χαρά εδώ που είμαι. Βάζω κάλπη κάθε σεζόν και εκλέγομαι επί 30 συναπτά έτη. Το προτιμώ».
«Από τις μικρές ή μεγάλες πόλεις που περνάω αυτό τον καιρό, βλέπω ότι μόνο μικροί πυρήνες ασχολούνται ουσιαστικά με τα πολιτιστικά, οι άλλοι τρία πουλάκια κάθονται. Δώσ’ του μπουλούκι, δώσ’ του παραοικονομία, δώσ’ του και μια σημαία να πάνε σε καμιά συγκέντρωση, πολιτική, για να εκτονωθούν και that’s all. Τώρα, βέβαια, στην Αθήνα, και τα φεστιβάλ μας έχουμε, έχουμε και το Ηρώδειο που πάνε οι κοσμικοί και φωτογραφίζονται και έφεραν κι ένα σωρό συγκροτήματα που τα είδαν 800 με προσκλήσεις και έχουμε και την Επίδαυρο με τον Πίτερ Χολ και να τρέχουν οι ίδιοι πάλι να προλάβουν κι αυτή την εκδήλωση και δώσ’ του οι εφημερίδες να γράφουν. Παραέξω κανείς δεν παίρνει χαμπάρι κι ούτε ενδιαφέρεται».
«Αλλά επειδή δεν μου αρέσει να γκρινιάζω, ευτυχώς υπάρχουν ακόμα ο Μινωτής, ο Χατζιδάκις, ο Ελύτης, ο Τσαρούχης, έχουμε και τη Μελίνα, που την αγαπάμε και την καμαρώνουμε και της συγχωρούμε και τα λάθη της, έχουμε και το ελεύθερο θέατρο, που αγωνίζεται χωρίς καμία κρατική υποστήριξη, υπάρχουν κι ένας-δυο θεωρητικοί που αγαπούν το θέατρο, και δημοσιογράφοι που έχουν δει τη δουλειά τους σαν λειτούργημα· και όλες αυτές οι μεμονωμένες περιπτώσεις, με τον αγώνα τους και τις ατομικές προσπάθειες, ζωγραφίζουν το πολιτιστικό πρόσωπο αυτής της ταλαιπωρίας και “εθνικά υπερήφανης” χώρας».
«Οσον αφορά την “Αντιγόνη”, θ’ αρχίσω να την ετοιμάζω, όταν βρω τον φίλο μου, τον Μίνω Βολανάκη. Είναι μοναδικός, προικισμένος, ιδιοφυής, μεγάλο ταλέντο, έξυπνος…».