طباطبایی از «خرد به عنوان ضابطه همه شئون انسانی» به عنوان دست مایه ای برای دفاع از ویژگی های عقلانی اندیشه ایرانشهری استفاده می کند. مسئله او در نهایت، خود آن «خرد به عنوان ضابطه همه شئون انسانی» نیست، بلکه «ایرانشهر» است. دغدغه بنیادین او در نهایت، نه انسان به عنوان انسان، بلکه انسان ایرانی است. این تمایز برای فهم جایگاه جواد طباطبایی بسیار سرنوشت ساز است. از منظر فیلسوف سیاسی، عرصه سیاست نمی تواند بهتمامی عقلانی باشد. عقل در سیاست بسیار نحیف است. سیاست چه ایرانشهری باشد و چه غیرایرانشهری، اصولاً نمی تواند فلسفی یا عقلانی باشد.»
