در میان نسل هنرمندان نوگرای ایران، کمتر کسی مثل محسن وزیریمقدم توانست از دل یکی از سادهترین مواد طبیعت، یعنی شن و ماسه، زبانی تازه برای نقاشی انتزاعی خلق کند؛ زبانی که او را به تنها نقاش ایرانی تبدیل کرد که موزه هنرهای مدرن نیویورک (MOMA) اثری از او را بیواسطه خریداری کرد.
