Ασφάλεια
ΑΥΤΉ ΤΗ ΦΟΡΆ, ο Μητσοτάκης το παράκανε. Οχι μόνο τόλμησε να συνταχθεί στην κριτική των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών για τους χειρισμούς του ισπανού πρωθυπουργού Σάντσεθ στο Μεταναστευτικό, αλλά εμμένει στην ανάγκη η Ευρώπη να θεσπίσει μέτρα που θα αντιμετωπίζουν έκτακτες κρίσεις. Σαν την κρίση του Εβρου το 2020. Ή σαν την τωρινή κρίση της Θέουτα.
ΕΤΣΙ ΠΆΝΩ-ΚΆΤΩ ασκείται η κριτική από την επικράτεια του προοδευτισμού στον έλληνα Πρωθυπουργό – συχνά ενισχυμένη από την πασοκική τυφλή λατρεία προς τον Σάντσεθ και τις επιλογές του. Φυσικά, παρεμβάσεις του Μητσοτάκη, σαν τη χθεσινή στο Politico, εύκολα βαφτίζονται ακροδεξιές. Οι χαρακτηρισμοί είναι εύκολο πράγμα.
ΤΙ ΛΈΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΆΚΗΣ στο άρθρο του. Οτι «η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκεται ολοένα και συχνότερα αντιμέτωπη με μια πιο ύπουλη μορφή υβριδικής πίεσης: τη σκόπιμη εργαλειοποίηση της μετανάστευσης από κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες, οι οποίοι επιδιώκουν να δοκιμάσουν την ανθεκτικότητα της Ευρώπης, να υπονομεύσουν τη συνοχή της και να αποσπάσουν πολιτικές παραχωρήσεις».
ΠΟΙΟΙ ΕΊΝΑΙ οι κρατικοί δρώντες; Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια. Η Ρωσία μέσω της Λευκορωσίας. Η Τουρκία. Η Λιβύη. Ποιοι είναι οι μη κρατικοί δρώντες; Διάφοροι δουλέμποροι, που πληρώνονται από μετανάστες οι οποίοι ψάχνουν Γη της Επαγγελίας. Και διάφορα δίκτυα αλληλεγγύης (ή δήθεν αλληλεγγύης) στο πλάι τους.
ΥΠΟΤΊΘΕΤΑΙ ότι τα δίκτυα αλληλεγγύης (ή δήθεν αλληλεγγύης) κινούνται από τα υψηλά ιδεώδη τους, από τον ανθρωπισμό. Συγγνώμη, αλλά τι ανθρωπισμός είναι αυτός που οδηγεί σε καταστάσεις όπως στην Ειδομένη ή στη Μόρια; Ή, ακόμα χειρότερα, σε ανοιχτή σύγκρουση κοινοτήτων, με αφορμή ταυτοτικά χαρακτηριστικά ή, έστω, την ανάγκη;
ΜΉΠΩΣ ΜΟΙΆΖΕΙ με τον ανθρωπισμό που επέδειξε το ισπανικό κράτος στη Θέουτα, αμυνόμενο στην έκτακτη συνθήκη που δημιούργησαν οι πιεστικές ανάγκες των περίπου 70.000 ανθρώπων οι οποίοι πέρασαν σε δύο μέρες τα σύνορα – και έπρεπε να τραφούν, να καταλύσουν κάπου, να μη συγκρουστούν με τους ντόπιους οι οποίοι αισθάνθηκαν απειλή;
ΓΙΑΤΊ ΆΡΑΓΕ ο προοδευτισμός κάνει τα στραβά μάτια για τις επαναπροωθήσεις ή τον τρόπο υποδοχής του πλήθους; Τηρήθηκαν κανόνες; Καταγράφηκαν όσοι έφυγαν διά της βίας; Ελέγχθηκε η πιθανότητα να είναι ευάλωτοι; Ανταποκρίθηκε η Ισπανία στις διεθνείς της υποχρεώσεις; Πόσες εκπτώσεις μπορεί να κάνει ο προοδευτισμός από την τήρηση των κανόνων, όταν αυτός που δεν τους τηρεί είναι συγγενής τους;
Η ΟΥΣΊΑ λοιπόν είναι μία. Το μεταναστευτικό πρόβλημα δεν είναι υπόθεση συνθημάτων. Είναι βαθύ και πολύπλοκο. Αγγίζει την κυριαρχία των κρατών, την κουλτούρα τους. Αγγίζει την ασφάλεια των ατόμων στις κοινωνίες τους. Δεν ενδιαφέρεται για την ασφάλεια ο προοδευτισμός;
ΚΑΙ ΠΡΩΤΊΣΤΩΣ, το Μεταναστευτικό αγγίζει την ανάγκη των κρατών να μη δημιουργήσουν τις συνθήκες ανόδου της Ακροδεξιάς – και κάθε άκρου που καραδοκεί.