ناصر تقوایی، معمار کمالگرای سینمای ایران، در طول دههها فعالیت هنری خود همواره میان وسواس بیپایان برای خلق شاهکارهای بینقص و دیوارهای بلند نظارتهای سلیقهای و تغییرات مدیریتی در نبرد بود؛ پافشاری او بر استانداردهای ذهنیاش اگرچه کارنامهای ماندگار برجای گذاشت، اما به قیمت نیمهکاره ماندن بزرگترین پروژههای ملی و انزوای خودخواسته این استاد بیبدیل تمام شد.
