وقتی تکانه اجتماعی رخ میدهد، اولین چیزی که در سازمان آسیب میبیند «قابل پیشبینی بودن» است. کارکنان با سؤالهای زیادی روبهرو میشوند: آیا شغلم امن است؟ آیا درآمدم ارزشش را حفظ میکند؟ آیا مدیران واقعیت را میگویند یا فقط آرامسازی میکنند؟ آیا تصمیمهای شرکت منصفانه است؟ در این وضعیت، بهرهوری فقط به خاطر کمبود منابع یا افزایش حجم کار پایین نمیآید؛ بخش بزرگی از افت عملکرد از ناحیه کاهش تمرکز، فرسودگی روانی، شایعه، بیاعتمادی و تعارضهای درونسازمانی ایجاد می شود. بنابراین مدیریت تکانهها فقط مدیریت عملیات نیست؛ مدیریت «اعتماد»، «انصاف» و «معنا» هم هست.
